Dagen zonder schubben

even een spiering uitlaten...

2012-01-18T14:53:00.001+01:00

Vorige week, op de Noordermarkt, een klein pondje spiering gekocht. Niet van die mini's maar wat grotere exemplaren (15 cm. en meer)

Ik heb ze per 3 visjes ingevroren, porties die goed zijn voor een niet te lange vissessie. Zo grijp ik nooit mis.

Nadat ik al wat uurtjes bezig was geweest met rubber, zonder resultaten, besloot ik gisterochtend het maar eens met de spieringen te proberen. De avond van tevoren mochten de beestjes ontdooien, zodat het 's morgens al lekker naar komkommer rook :)

Omdat het nogal fris was en ik geen zin had er al te vroeg uit te gaan, wachtte ik even, geheel tegen de goede snoekbaarsgewoonte in, totdat de zon het zaakje iets had opgewarmd.

Een forse spiering, de enkele haak door het lipje...zinken maar! Ik gebruikte een lichte dropshotmontage, 6 ponds dyneema en 20/00 fluorcarbon. Zelf ben ik niet zo'n fan van stingers (die kleine dregjes achteraan). Je zult best minder missers hebben maar ben je iéts te laat met slaan of wordt er te diep geslikt dan is de vis altijd het haasje. Bovendien...met een licht lijntje en dito hengeltje zoals ik gebruik kun je de haak toch niet zo hard zetten. Liever alle kracht op een haakpunt dus.

Toch had ik wel wat moeite om vertrouwen te hebben in deze montage. Zou de zaak niet al te veel uit balans zijn?

Toch maar proberen. Na de afgelopen visloze rubbersessies hoopte ik op iets meer actie. Toen ik op de mij vertrouwde diepere kuiltjes na een half uurtje nog geen tikkie had gevoeld begon ik te lopen.

Héél langzaam, langs het kantje. Centimeter voor centimeter bijna. Regelmatig kwam ik even vast te zitten en moest de boel dan weer voorzichtig lostrekken.

De laatste keer dat ik weer even vastzat en probeerde los te trekken voelde ik nét wat anders. Toch maar even een klein tikje omhoog en...ja hoor; toch vis!

Niet zoals de laatste tijd rond de 10 meter maar op een meter of 6 diepte ditmaal. Ik voelde een beste bonk onder de top, mijn hengeltje sprong hoepeltjerond en de slip begon z'n werk te doen. Héérlijk dat geluid van een Penn slip!

Met de hengel in één hand en de telefoon in de andere (lang leve de sneltoetsen!) bel ik Maya; ik heb er een beste op!

Inmiddels begin ik te vermoeden dat het geen snoekbaars is maar een snoek die wel zin heeft in een robbertje vechten; het karakteristieke stoten blijft uit en de vis gaat er vandoor. Groot is dan ook mijn verassing al ik na een paar minuten toch een fraaie snoekbaars zie bovenkomen. Weer een tijdelijk slachtoffer van dit superhengeltje!

Mijn fotograaf van de dag is gearriveerd - makkelijk als je aan het IJ woont :) -we schieten een paar plaatjes en dan mag de vis weer zwemmen. Bon voyage!

Scheve bekkies in het IJ

2011-12-11T01:07:00.002+01:00

Vanmorgen er nog even een uurtje op uit geweest. Naast een leuk snoekbaarsje ving ik ook nog twee andere visjes; platvis! Dat had ik toch zeker niet verwacht!!

En dat aan een mooie maat FinS (*1), zo'n 20 cm boven de grond gevist. Ik was aan het dropshotten.
En geen voorzichtige aanbeten hoor... boem... en hangen!

Leuk hoor! Ik voelde me even net een zeevisser. Beide visjes waren zo 30-35 cm.

Ik heb even wat rondgevraagd en hoorde dat het hoogstwaarschijnlijk botten zijn geweest. Best grappig om die te vangen aan een Mosquito 0.

(*1 - met dank aan KlaasJan Zuidema; zie je ook 's dat je cadeautje goed wordt gebruikt! ;)

Toevallig stond er vandaag, 10 december, net een leuk artikel in het Parool over het brakke water in de Amsterdamse grachten; zelfs ribkwalletjes komen er voor! En ook bot dus, weet ik nu...

Boffen...

2011-12-09T13:36:00.001+01:00

Vanmorgen even de bof dat ik een uurtje kon vissen op het IJ. Uitwaaien was niet alleen spreekwoordelijk vandaag; mijn net waaide het water in (gelukkig niet aan de diepe kant; ik kon het nog terugpakken).
Ook moest ik moeite doen zélf te blijven staan. Geen prettig idee als je op een betonnen rand van een metertje breed staat met onder je zo'n 10 meter water.
Niet struikelen dus, is het devies.

Met een heerlijk zonnetje achter me kwamen binnen het half uur twee mooie snoekbaarsjes even boven kijken.
Boffen, zo'n uurtje!

Sinterklaasbaars...

2011-12-04T18:22:00.002+01:00

"Vis je nog wel?"

"Wanneer schrijf je weer eens wat? Ik mis je stukjes!"

Ik hoorde het regelmatig de laatste tijd en moet toegeven dat het wat stil is geweest hier. Soms zijn er andere zaken dan vissen die mij bezighouden en soms... heb ik ook geen zin in schrijven. Het mag gezegd.

Vandaag een klein beginnetje; een poging tot "blog-reanimatie"

Het weer zag er net wat minder onaangenaam uit dan het KNMI ons had beloofd. Daarbij komt dat het baarsvirus laat zich de laatste tijd weer laat gelden én ik Ard al een hele tijd niet meer gesproken had.

"Als je durft" begon mijn uitnodiging... "kom dan morgen vissen aan het IJ"

Ard durfde gelukkig en even na negenen stonden twee mannen met kleine hengeltjes op het Stenen hoofd te vissen. De eerste baarsjes werden al snel gehaakt; binnen 10 minuutjes hadden we beiden ons eerste visje te pakken. Klein maar fijn!

Het werd een gezellige visdag, met hier en daar een kopje koffie of een visje. Erg gezellig om je even weer te zien Ard!

De echte grote jongen, de zgn. "Sinterklaasbaars" werd (nog) niet gezien. Ach, per slot van rekening is 't ook pas morgen de 5e!

Nog even een sfeerplaatje dan:

Vissen aan de IJssel

2011-08-03T21:56:00.000+02:00

De laatste dagen gekampeerd en gevist aan de IJssel bij Deventer.

Afgelopen zondagochtend rond 10.00 uit Amsterdam vertrokken en rond elven kwamen we aan op camping “de Worp” in Deventer. Rond het middaguur stonden mijn tent en Maya’s camper volledig opgesteld en begon ik na de eerste campinglunch (crêpes Suzettes, uiteraard met de fik er in zoals dat hoort ;) aan het optuigen van mijn hengel.

Voor de gelegenheid had ik de Fair Play brasemwerphengel van 3,70 meegenomen, gecombineerd met de Centrepin. Ik vreesde eerst dat deze hengel wat te licht zou zijn voor het trotten maar dat is alleszins meegevallen. Wel had ik de eerste dag veel te te lichte dobbertjes en maakte ik veel beginnersfouten (ik heb weinig ervaring met dobbervissen op stromend water) maar da’s helemaal goedgekomen. Het eerste probleem was vrij eenvoudig te verhelpen door bij een lokale hengelsportzaak wat nieuwe dobbers aan te schaffen (10 gram loodgewicht was ongeveer het minimum!). Voor een lesje “riviervissen voor beginners” was de expertise van geroutineerde rivierrot Hans, die dinsdag een dagje langskwam, natuurlijk super!

Zéker zo prettig was de goede sfeer en de lol die we gehad hebben. Zó vanaf de camping naar de rivier lopen, af en toe Maya op bezoek met koekje en fototoestel. Tussen de middag eventjes teruglopen voor een lunch en dan weer verder vissen onder een zonnetje wat wel erg z’n best deed.

De vangsten dan? Grondels hebben we gevangen en méér dan genoeg. Grappige visjes maar na een stuk of 20 heb je ’t echt wel gezien. Ook roofblei in miniatuurformaat werd voldoende gevangen. Ook leuk maar je hoopt natuurlijk ook wel op een wat groter formaat. Die kwamen in de middag.

Hans verruilde zijn penhengel voor de barbeelstok. Het korfje en de haak werden voorzien van mooie stukjes oude kaas. De eerste barbeel komt ergens tussen de stenen te zitten en wordt helaas door lijnbreuk verspeeld. Later, bij de herkansing …wéér lijnbreuk! Pech dus voor Hans.

Toch als je de foto goed bekijkt van Hans met mini-roofblei zie je dat het humeur er zeker niet onder heeft geleden.

de sfeer was zéér goed!

Ik had iéts meer geluk. Hans was zo slim geweest een heel witbrood mee te nemen. Aan het einde van de middag strooide hij wat korsten en die werden vrijwel ogenblikkelijk met grote kolken weggegrist. Snel een wat groter haakje gemonteerd en een kleiner dobbertje (ik kreeg een echte Ap-creatie van hans!), een dikke pluim eraan en vooruit maar!

Ik gooide in, net achter een grote kolk en kon na lange tijd weer eens een prachtige winde vangen.

boffen...

Verder heeft Hans nog een intervieuwtje gegegeven aan TV-Deventer over vissen en het zomergevoel, hebben we lekker nagekletst en zo rond 19.00 namen we afscheid.

Hans, zeer bedankt voor de leuke dag! Ik hoop zowel jou als de IJssel toch regelmatig weer terug te zien.

Mijn dagen op Goeree...

2011-07-19T16:16:00.001+02:00

Gisteravond teruggekomen van een verblijf op Goeree-Overflakkee. Gelukkig leef ik bij meer dan vis alleen want och, och, och; wát een weelde! Gedurende 2 weken en meerdere vissessies ving ik - ik durf het bijna niet te zeggen - 2 baarsjes! Eén daarvan slecht tweemaal zo groot als het Salmo Hornet plugje en eentje van 35 cm.
Da's best een leuke. Maar om nou te zeggen dat ik goed gevangen heb...nee dus.

Op zee - waar ik zo groen ben als gras - was het evenzeer slecht. Gelukkig niet alleen bij mij. Vele uren proberen en kijken bij anderen zag ik niets boven komen.
Je zou er triest van worden.

Als dan Madelon op een regenachtige maandag terugkomt uit Zweden met een doos oliepastels is mijn onderwerp snel gekozen; getekende frustratie! Haha!

Morgen ga ik revanche nemen. Op het Rijp bij Alkmaar hebben René en ik een fluisterbootje gehuurd.
Ik zeg nog maar niks maar hoop stilletjes!

Na regen...

2011-06-21T13:56:00.001+02:00

komt zonneschijn, zo luidt het spreekwoord ten minste.

Voor vismaat René en mij gold dat gisteren wel héél letterlijk; was voor het weekend en maandag nog een bak regen voorspeld, beter had het niet kunnen zijn, gisteren! Volop zon en ook nog vis!
De laatste 4 of 5 keer dat ik er op uit trok was het dood- en doodstil onder water; alsof ale vis tegelijkertijd op vakantie was gegaan; plugjes, spinners, rubber en zelfs wormen...niéts was in trek en nog niet het kleinste visje toonde interesse.
Zo was het bij mij en ook René had meermalen geblankt. Je zou bijna gaan twijfelen aan jezelf!

Gelukkig komt er dan af en toe weer zo'n dag met een "gouden randje".

Toen ik om 09.00 op het perron van Heerhugowaard uitstapje,gewapend met Mosquito 0 spinhengel en een tasje kunstaas stond René mij al op te wachten onder een stralende en zonnige hemel.

In de auto maar en naar het water. Onze eerste keus was een sloot die bij nader inzien toch te ondiep bleek. Het enige wat gehaakt werd waren waterplanten. Ik maakte een ongelukkig worpje en verspeelde helaas een Salmo minnow plugje. Als je dag zo begint...hmmm

We visten door en deden verschillende watertjes aan. Rene wist nog een spinner te redden die vast zat aan betongaas in een tuin door over een schutting te klimmen. Al met al, na anderhalf uur vissen nog geen schub gezien!

Ik wisselde mijn spinner voor een mini-hornet en haakte mijn 1e baarsje van de dag die meteen op de foto moest! Je weet immers maar nooit of er meer volgen.

Gelukkig bleek dit baarsje het patroon van niet-vangen te doorbreken. Even daarna had ook René z'n eerste visje. We vingen nog wat en daarna ging de bel voor het einde van de eerste ronde.

Een lunch bij Rene thuis en een lekker soepie, dat ging er wel in. We hebben even de tijd genomen om hengel en kunstaas te bespreken en te bewonderen, zijn gaan winkelen bij Sanders hengelsport om de onderlijntjes aan te vullen en visten vervolgens weer door.

Het zonnetje had er steeds meer zin in en we kregen het zelfs warm. Gelukkig liet de vis het niet afweten. Bij een duikertje in de buurt waar ik mijn plugje langsdraaide schoot ineens een snoek uit de beplanting en toonde duidelijk interesse. Helaas pakte 'ie daarna niets meer van het aangeboden snoekgoed. Alles hebben we geprobeerd maar de snoek bleef stoïcijns stilstaan.

We liepen door en visten een mooie vijver af. Toch zat het me niet lekker. Na een paar minuten zei ik tegen René: "ik ga nog even bij onze 1e klant hier kijken", verwisselde mijn plugje voor een halve kip (René's tandemspinner) en liep terug.

René liep gelukkig mee want wat volgde was werkelijk prachtig om te zien. De snoek draaide bij de 2e of derde worp om en achtervolgde de spinner een aantal meters op zeer ondiep water en knalde er daarna bovenop. Schitterend gezicht op 50 cm. water. Een mooie dril volgde maar de vis legde het af tegen de mosquito. Net toen René 'm wilde pakken schoot íe weer weg. Dat gebeurde een aantal keren. Uiteindelijk kregen we 'm te pakken en konden we 'm even bewonderen en meten.

Prachtige 70 cm snoek. Hij mocht snel weer zwemmen want meneer begon weer kuren te krijgen; snoek met een attitude!

Onze dag kon al niet meer stuk maar dit was wel erg fraai.

De rest van de middag hebben we nog meerdere baarsjes gevangen, kunstaas uitgeprobeerd en vooral genoten.

Toen rond 17.00 dan ook de bel voor de laatste ronde ging vonden we het beide jammer; zulke dagen gaan véél te snel voorbij!

René, bedankt voor de gastvrijheid en kennismaking met de Heerhugowaardse snoeken. Volgende keer doen we Bert Schouten's winkel er ook bij!

troostprijs...

2011-06-07T11:49:00.001+02:00

Het “niet vangen” lijkt nog even aan te houden.

Het humeur lijdt er allerminst onder; wat wil je ook; een vrije zaterdagmiddag met visvrienden Ard en René een middagje achter de snoek en baars aan geweest.

Mijn eerste vlucht van een “halve-kip-spinner”, een prachtig eigenbouwtje van René eindigt na een meter al in een snoekebekje. Helaas lost het snoekje na een aantal seconden.
Dat was het dan… die middag zal geen visje zich meer verlagen aan mijn spinner of plugje te gaan hangen. René vangt nog een mini-snoekje en Ard is spekkoper met 6 baarsjes.
Aan het einde van de lange wandeltocht rond het Twiske passeren we nog een mijn oude ruisvoornstekken. De laatste keer in april dat ik daar met Maya was had ik een biertje uitgezet voor dorstiger tijden. Aan een touwtje en een stokje.

Zou het er nog zijn? Ik twijfel eerst zeer daaraan. Maar als we de stek naderen en ik zie hoe de rieten hebben opgerukt neemt mijn hoop toe.
Ik bluf en zeg tegen Ard, die mij daarop wat glazig aankijkt “ik ga even een biertje vangen”

Aan het water gekomen zie ik het blikje op ongeveer 80 cm diepte liggen… het heeft toch op me gewacht! Het touwtje is welliswaar doorgerot na 5 weken, het blikje wat verweerd en begroeid maar toch. Na een actie met het schepnet en wat schoonmaakwerk toch een héél aardige troostprijs op een warme dag!

Ard & René, ik heb weer genoten van jullie gezelschap. Wat mij betreft doen we het snel over!

Een dipje...

2011-05-30T23:54:00.000+02:00

Zou het dan tóch aan de meimaand liggen? Vorig jaar mei, toen ik dit blog begon had ik ook zo'n periode waarop het niet ging; dáágen zonder schubben!

En nu wéér zo'n periode. Net terwijl mijn blog ontdekt wordt door steeds meer lezers, Marcel Pomp (vispomp) een leuk stukje over mijn blog schreef (gestegen in de vishiërarchie werd er al gegrapt, haha! ;) en "Visdeal" me vroeg om een regelmatige bijdrage te leveren blijft mijn net droog. Weliswaar een schubje hier en daar maar dan ging het om een karper die vals gehaakt was.

En of mijn liefde voor de zeelt wederkerig is valt nog ook nog maar te bezien; ondanks mijn grondige voorbereidingen heb ik slechts éénmaal Tinca Tinca kunnen verleiden. Ze zijn er wel maar worden vaak afgetroefd door de wat snellere karper.

Wat ik wél vang zijn rivierkreeftjes. Méér en méér vang ik ze aan de hengel. Inmiddels zijn voorbereidingen getroffen om de kreeftjes tijdelijk te huisvesten; er wacht hen een roemrijk en culinair einde. (inclusief een Franse chef)

wordt vervolgd dus...

Motto:

2011-05-22T14:09:00.000+02:00

Bijgaand een plaatje van mijn ex-libris wat ik zo'n 30 jaar geleden maakte. Het past wel bij me, vind ik; mijn geboorteplaats en lijfspreuk...

Géén tekst die je aan je CV zou willen toevoegen of met trots aan mensen showt die zorgvuldig hun carrierre plannen. Desalniettemin is de zeelt nog steeds mijn lievelingsvis en mijn motto ongewijzigd.

"Van goud naar groen" zou dit stukje moeten heten; zo was de planning althans... een overgang van vangsten van ruisvoorn naar de groene karper ofwel de mysterieuze zeelt. Maar sommige zaken zijn lastig te plannen, en zeelten blijven wat onberekenbaar.

Welliswaar heeft eentje zich laten foppen in Twente. Voor de rest hingen er een paar mooie karpers aan de hengel. Eigenlijk niets te klagen en de zeelt blijft voorlopig nog een welkome toevalstreffer. Ik hoop dat er meer volgen.

inwijding van een éénponder...

2011-05-19T17:27:00.000+02:00

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Mijn nieuwe vintageaanwinst; de gele eenponder van Fair Play kon laten zien wat 'ie waard was. Na de vorige avond een grote karper verspeeld te hebben (16/00 bleek andermaal toch echt te licht voor het formaat karper wat ik de laatste tijd tegenkom) mocht de eenponder eindelijk mee naar buiten.

Al na een kwartiertje na het voeren was de karper duidelijk actief aan het azen; wat wil je ook als je weken trouw bijna dagelijks je handje gekiemde hennep / trouvit en bloodworm aanbiedt. Al dat verwennen mag best eens beloond.

Bovenstaande karper bood zich een aan voor een testrondje aan de hengel. Na lange tijd stilgelegen te hebben mocht de hengel eens weer z'n prachtige curve laten zien. Nog even een fotootje met hengel en centrepin en dan inpakken. Fluitend reed ik naar huis.

Van Goud naar Groen....

2011-05-17T23:16:00.002+02:00

Er wordt hier nog regelmatig gevraagd hoe ik dat doe met die grote ruisers? Nou...even niet dus!

Al een tijdje had ik een flinke zeeltkoorts opgelopen; altijd fijn, die "besmettingen" via diverse leden van mijn vaste forum en vriendenclub (http://www.lichtervissen.nl/)
Ook Marcel Pomp (http://www.vispomp.nl/)en Hans Koeslag (http://kruimopjekurken.blogspot.com/)werkten een stevig handje mee. Dank jongens!

Inspiratie alom dus. Vangsten te over...om mij heen dan - wel te verstaan. Bij mij bleef het rustig en moest de eerste zeelt nog komen. Gelukkig kwam er dit weekend dan eindelijk verlossing. De eerste "groene karper" werd een feit. Om half drie opstaan had ik er graag voor over; Twente ligt niet naast de deur.

Ook voor vriend Ap kwam er gelukkig een zeelt boven het net. Eentje waarvan we beide eerst dachten dat het een karper was, zo'n imposant schot!

Moe, rozig en voldaan reden we terug naar Amsterdam. Zo'n dag was het... ik geniet nog even na!

Nogmaals bedankt Ap, voor weer en hele gezellige en geslaagde dag!

Genieten; op zoek naar de stilte...

2011-04-24T13:24:00.005+02:00

Bij mij was het zaterdag vooral genieten. Tussen de goede vangsten waren er vele mooie momenten.

Het eerste licht zag ik aan de waterkant, later gevolgd door een rode ochtenzon.

Rond 07.00 zag ik een werkelijk enorme karper tot vlak voor mijn voeten zwemmen. De twee vissen van zo rond de 60-70 cm die langszij meezwommen werden gewoon weer minikarpertjes. Niet te geloven, zit je te vissen en plots komt Carpzilla aanzwemmen en tipt (werkelijk!) met de staart mijn 50 cm swingtip aan. Fenomenaal!

Deze vis kon ik ook zo fotograferen omdat 'ie op water zwom waar hij eingelijk niet meer paste; 't was gewoonweg te ondiep voor 'm!

Naast al het karpergeweld om me heen blijft het spektakel toch vooral visueel; ik haak welliswaar een karpertje maar dat schakelt meteen van z'n 1 in z'n 3 en lost vervolgens! Goodbye. De volgende alstublieft!

't Is de brasem, maar liefst 9 stuks dienden zich aan voor een kleine exercitie aan de fair play swingtiphengel (light uitvoering). Sommigen van hen poogden met groot enthousiasme ons het gehate predikaat "luie dweil" - al is het maar voor korte tijd - te vergeten.
7 stuks passerden de halve meter royaal, een mooi breed ruggetje en dik onder de pukkels.

Bij mij drong de vergelijking zich op aan oude mannetjes die nog een keer wilden"vlammen" in de discotheek. Helaas voor hen; net als voor de brasems is 't van korte duur; zodra de pukkels weg zijn lijkt ook de levenslust wel uit te doven en dolen ze, als in een christelijk bejaardentehuis op zondagochtend wat doelloos rond...bedekt onder een koel laagje blauwbrasemslijm. Brr!

En ook ben ik het snoekje niet vergeten. Ternauwernood de standaard ruisvoornmaat (30+) van de laatste tijd gepasseerd of hij valt mijn trosje langsscherende maden aan met een ambitie; een miniatuur zoetwaterkrokodil waardig!

Verre, verre van een stille zaterdag dus. Zo ook op het Twiske waar sommige mensen menen dat hun muziek toch zeker 250 meter in de omtrek te horen moet zijn. Ik heb maar wat rustiger plekjes opgezocht. Dat ga ik de komende tijd vaker doen; "dagen zonder schubben" goes walkabout; wilde plannen zijn in de maak!!!

(Binnenkort meer daarover)

wilde plannen?? Huh?!?

De dag dat het beugelveertje brak...

2011-04-21T23:07:00.002+02:00

Ondanks het feit dat bij het optuigen van mijn hengel, aan het einde van de middag, het beugelveertje van mijn Penn Sargus de geest gaf heb ik toch gevist.

Even de vrees dat de pech van dinsdag zou doorzetten maar niets bleek minder waar; al bij de eerste inworp kwam de ruisvoornteller op 20 te staan. A "lucky number" bovendien; mijn "personal best" sinds jáááren.

38 cm ruisvoorn gleed na enige strijd mijn netje in! Jottum, wat was ik blij!!!

Hoe ik dat allemaal doe, werd mij vanmiddag gevraagd. Ik heb geen geheim recept maar zal binnenkort op verzoek eens ingaan op mijn tactiek en techniek en voorkeuren. Wie weet breng ik iemand op een goed idee.

De foto volgt binnenkort.

Pech en dikke vissen...

2011-04-19T23:46:00.004+02:00

Alwéér een dag op het Twiske doorgebracht. Om u even vóór te zijn "werkt die man dan nóóit?"

Jawel...................... maar nu even niet!

Ik had maanden niet gevist en haal nu mijn vitamine-V tekort in.

Een dagje met vriend Ard dus. Zoals al aangekondigd.
Gezellig als vanouds. Rommelig ook.
Mijn eerste worpje meteen een windknoop en een forse pruik. Ik moet opnieuw optuigen terwijl Ard zijn eerste visjes vangt.
Daarmee is de toon meteen gezet; bij mij blijft het rommelen en Ard vangt zijn visje.

de eerste van de dag

Bij het volgende putje heeft Ard al 7 stuks terwijl ik mij vertwijfeld afvraag wát ik in hemelsnaam fout doe;
ik krijg nauwelijks aanbeten en sla tweemaal mis. Het lukt allemaal niet en na een paar uurtjes komt er dan het effect bij dat je je minder kunt concentreren. Het vertrouwen is even weg.

Ik tijger naar een volgende plekje, voer een beetje en weet een mooie ruisvoorn te vangen. Ard meet 31 cm.
Wéér een voor de lijst. Mijn dag is gered!

In de middag weet Ard zijn P.R. ruisvoorn te verbeteren. 34 cm en een mooie zware vis. Zie 'm glunderen!

Ik gun Ard zijn succes van harte maar moet bekennen dat ik graag iets meer had gevangen. Ik ben ook zó verwend de laatste tijd; goed om dat even te beseffen...

Visdagen met Ard zijn echter altijd gezellig. Dat maakt een hoop goed! Je vismaat zien vangen is toch ook fantastisch?

Heerlijk weer gehad, de eerste zeelt zien zwemmen. We zagen een grote snoek een mega-ruisvoorn voor onze neus wegkapen en vergaapten ons aan tientallen ruggen van paaiende karper. Elk jaar opnieuw een indrukwekkend gebeuren.

languit en lui in het zonnetje

De ruisvoornteller...

2011-04-18T19:09:00.003+02:00

Zondag was het wéér zo'n prachtige dag.

Aan het einde van de middag maar een op de fiets gestapt en kijken of ik nog wat ruischers kon foppen.
Proestend en niezend rijd ik naar het Twiske waarbij, naar mijn gevoel, mijn neus zo rood moet zijn als een ruisvoornvin; behalve visseizoen is het ook weer tijd voor een fijne hooikoorts!

Het was de fietstocht méér dan waard. Lekker even een paar uurtjes gevist tot het donker. Ook Marlon kwam even langs met z'n kids.

Beide hebben we leuk gevangen; Marlon een brasem en een beste ruischer en ook ondergekende heeft de ruisvoornteller zien stijgen naar 18 stuks waarvan slechts 3 vissen de 30 cm. niét haalden; oef!
In mijn boekje "200 ruisvoortips" zit nu voorin een klein lijstje waarop ik de vangsten van seizoen 2011 bijhoud. Op voorhand is mijn seizoen al goed! Als de vangsten zó door blijven gaan is het blog z'n naam niet meer waardig ;)

34 en 29 cm kwamen boven het net waarvan bovenstaande foto die van het grotere broertje was.

Van Maya, die laatst mee was, kreeg ik nog onderstaande foto opgestuurd:

't Is me wat met die ruisvoornkoorts! Blijkbaar is het besmettelijk want ik hoorde dat deze foto inmiddels Maya's bureaubladachtergrond is geworden.

Ik kán me het voorstellen...

Morgen weer een dagje met Ard op pad. Die gouden jongens gaan het zwaar krijgen!

Just a perfect day... (meer ruisvoornavonturen)

2011-04-12T12:37:00.001+02:00

Marlon met een prachtige ruiser!

Het leek maandag de laatste écht mooie en warme dag te worden volgens onze weerprofeten.
Excuus genoeg om het Twiske nogmaals te bezoeken. Ditmaal in het gezelschap van vriendin Maya die ook wel eens kennis wil nemen van de prachtige gouden vissen. Haar auto moest schoon en aangezien bij het Twiske voldoende water voorhanden is leek een en ander mooi te combineren.

Ik heb gevist en Maya las een boek. Ook leuk.

Na een uurtje of vier te hebben gevist met nauwelijks een tikje werden er net wat grapjes gemaakt als "als je maar niet iets schrijft als: "met Maya in de buurt vang ik nooit wat!"

En plots was 'ie daar dan... de etensbel! Een klein moment verslapte mijn aandacht en een paar seconden later zag ik plotseling het vlokdobbertje niet meer. Ik checkte nog even een paar seconden en sloeg toen voorzichtig aan; alsof het niet óp kan deze week; even later glijdt alweer een 30+ ruiser mijn net in.

helemaal gelukkig!

De rust is net weergekeerd. Het fototoestel opgeborgen of daar komt een fietser aan. Met hengel zie ik en...een vlokhengeltje zowaar. Wat leuk!
Marlon is eigenlijk een vliegvisser maar heeft in verband met een schouderblessure onlangs een mooi FP vlokhengeltje aangeschaft; een wijze keus lijkt me (afgezien van het verslavingsgevaar).

Ik heb geen bezwaar dat 'ie er even bij komt zitten en nodig 'm uit lekker mee te vissen. Dat gebeurt dat ook en Marlon vangt ook een paar prachtige vissen. Ik schiet wat plaatjes en Maya verzorgt de inwendige mens met koffie en koekjes. Wat wil een visser nog meer?

"Een koud biertje misschien?" Opper ik in de auto terug naar huis. En meteen krijg ik een visioen van een ijskoud glas Singha bij een lekkere Thaise maaltijd.
Vorig jaar ontdekten Maya en ik een restaurantje wat sindsdien bij ons doorgaat als de lekkerste én sfeervolste Thai van Amsterdam én de rest van het Noordelijk halfrond; Ko Chang op de Westerstraat.
Heerlijk gegeten en het koude biertje vermenigvuldigde zich spontaan. A perfect ending for a perfect day!

achteâh duh karpeâh aan!

2011-04-11T18:02:00.002+02:00

Vanmôhgen in alle vroegtuh stond Ap voâh duh deur. (uit duh Haag dus)
Zondag, acht uur hadden we afgesproken.
Zal ik dan beneden klaarstaan?
Nei hoâh! Niet nodig. Misschien ben ik wel wat lateâhr. Ik bel wel als ik eâh ben!

Volgende ochtend: 07.37 (telefoon gaat over)... Ik ben eâh al !

Shit, denk ik. Wat vroeg!

Ik laat mijn nog dampende en nét klaargemaakte havermout maar staan en loop naar beneden.
Leuk om Ap weer te zien (het was al een tijdje geleden dat we samen visten). In de auto, op weg naar de kop van Noord-Holland, praten we wat bij. We drinken koffie en komen niet lang daarna bij ons water aan. Het huisvest prachtige en sterke karpers.
Ap is hier vaker geweest. Met is mijn eerste keer hier.

Net voordat we beginnen onmoeten we Peter, ook van het lichtervissenforum. Hij is hier al vanaf 05.00 bezig maar heeft, net als de voorgaande dagen, niet kunnen vangen. Houd de moed er in Peter! Het succes gaat zeker weer komen. Misschien de avonden eens proberen daar?

Gisteren vernam ik al dat mijn lichte vlokhengel met 14/00 hier echt te licht zou zijn; de vissen zouden ge-hákt maken van mijn fijne lijntje. Nou heb ik best al wat karpers gevangen aan lijntjes van 10-14/00 maar dit klopte wel!
De vissen zagen er niet alleen mooie en gezond uit (polaroidbril) maar lagen goed verpakt in brede rietkragen te zonnen. Een pondshengeltje met 22/00 zou hier dan toch méér op z'n plaats zijn.

Na zo'n 10 voerplekjes gemaakt en gemarkeerd te hebben, viste ik die daarna weer zorgvuldig af.
Tijgeren, noemden we dat altijd; zéér langzaam en behoedzaam het water naderen. Geen snelle en onverwachte bewegingen maken en uiterst behoedzaam je voeten neerzetten op de zachte bodem. Dat laatste was vandaag des te meer nodig omdat we dwars door een enorm schapengebied liepen. Overal sprongen en huppelden lammetjes in het rond. Sommige brutaaltjes kwamen zelfs even kijken naar "de man met de hengel."

                                             wat doet u daar, mijnheer?

Ik tijger ondertussen weer verder, laverend tussen enorme hoeveelheden schapepoep en over een wat ongelijke kant voel ik mij vandaag een licht gehandicapte tijger; het valt niet mee de karpers niet te verstoren en meermalen zie ik dan ook een stofwolkje ontstaan en een fraaie streep. Betrapt!
Ook merk ik dat karpers zich langzaam laten zakken. Je ziet ze nauwelijks maar zij jou des te meer.
Alle trillingen worden opgevangen en deze karpers zijn gevoeliger dan ik in tijden heb meegemaakt.

Uiteindelijk weet ik zo behoedzaam een plekjes te benaderen waar de kaper aan het azen is. Ik zie de rug, de langzaam walmende staart en voel het hart in mijn keel kloppen; gaat het dan nu gebeuren?
Voorzichtig, een paar meter over de karper heen, werp ik mijn haak, beaasd met zo'n 10 maden. Alleen een héél klein drijfwakertje siert de lijn. Géén dobbers of lood op zulk ondiep water. Simpel en subtiel.

Heel voorzichtig draai ik de lijn in tot het dotje maden vlak in de buurt van de karper is. Even later begint het wakertje te draaien en loopt weg, ik tik... het water explodeert! Mijn hengel kromt zich prachtig en veert even later met een snelle beweging terug. Een grote schub zit aan de haak als stille getuige.
Ik baal eventjes maar niet lang. 't Is mooi genoeg om hier te mogen vissen.


                                      een klein souvenir...

Ap leent mij genereus zijn allereerste en inmiddels zeer fraai gerestaureerde Karperstokje; een Shakespeare wondercast. Ontzettend leuk om hier eens mee te mogen vissen!

De karpeâh's blijven ons de hele dag plagen. Lekker lui in de zon blijven ze liggen. Eten hó maar! Beide vangen we nog een brasem. De mijne is zó sloom dat íe zelfs blijft liggen voor de foto; vooruit dan maar!

huh?!?!

Al met al een héle gezellige dag waarbij de vangsten helaas uitblijven.

Tegen de avond worden frisser en rond zevenen gaat Ap weer op huis aan. Ook al zet íe mij bij de deur af, toch schalt al bij het binnenrijden van Amsterdam het volgende al lied uit de autoradio:

Ik zou best nog wel een keertje net als vroeger in Moerwijk willen wonen
Na het eten een partijtje voetbal in de tuin, de ouders langs de lijn
In December met de hele buurt op jacht om kerstbomen te rausen
Op oudjaarsavond fikkie stoken, vooral die autobanden rookten fijn

Ik zou best nog wel een keertje met die ouwe naar ADO willen kijken
In het Zuiderpark, de lange zij, een warme worst, supporters om je heen
Lekker kankeren op Theo van der Burgh en die lange van Vianen
Want bij elke lage bal dan dook die eikel er steevast overheen

Oh, oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen
De Schilderswijk, Lange Poten en het Plein
Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen
Meteen gaan huilen, als ik geen Hagenees zou zijn

Ik zou best nog wel een keertje net als vroeger een nachie willen stappen
Op mijn Puch een wijfie halen en daarna dansen in de Marathon
Na afloop op het Rijswijkse Plein een harinkie gaan happen
De dag daarna een kater dus naar Scheveningen, lekker bakken in de zon

Oh, oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen
De Schilderswijk, Lange Poten en het Plein
Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen
Meteen gaan huilen, als ik geen Hagenees zou zijn

Ik zou best nog wel een keertje... ach, wat leg ik toch te dromen
Want Den Haag is door de jaren zo veranderd, voor mij toch veel te vlug. ..
Dat Nieuw Babylon, moest dat er trouwens eigenlijk nou wel zo nodig komen?
Zo komt die ooievaar op de Vijverberg dus never-nooit meer terug

Oh, oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen
De Schilderswijk, Lange Poten en het Plein
Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen
Meteen gaan huilen, als ik geen Hagenees zou zijn

(Harry Jekkers)

Ap, bedankt voor weer een tópdag. Heb er van genoten!

Een aap met 7 ......

2011-04-09T22:32:00.000+02:00

Vrijdag alweer een mooie fiets en visdag en het vitamine-V tekort van de laatste maanden wordt in ijltempo weer op peil gebracht.

De fietstocht van 3 uur had ik er graag voor over; welke rechtgeaarde visser zou dat niet hebben? Ik ving in anderhalf uur tijd zeven vette ruisers! Prachtige gouden en brede vissen.
Ik had een ochtend om nooit te vergeten: 30, 31, 30, 32, 34, 35(*) en tot slotte een "kleintje" van slechts 25 cm.

(*-groter ving ik ze niet meer de laatste jaren. ik voel me dus als de spreekwoordelijke aap met 7 ...... !)

Na half één was de koek blijkbaar op. Ineens was 't over.

Alsof ik het had voorvoeld; ik haalde iets kouds uit mijn tas wat ik bijna nooit meeneem. Ik heb het op passende wijze gevierd.

proost!

De enige domper was dat Ard en René allebei verhinderd waren deze ochtend. Ik had graag mijn vangst én de bijbehorende vreugde met jullie gedeeld!
Volgende keer dan maar. Wie weet wat er nog in het verschiet ligt?

Twiske type...

2011-04-06T23:14:00.001+02:00

goud!

Ard wees mij er eerder deze week al op: "woensdag wordt het mooi weer" (Jammer dat je niet mee kon!)

Met die wetenschap had ik een gaatje in mijn agenda opengehouden. Toen de zon zich écht van z'n beste kant toonde vanmiddag heb ik het gaatje wat groter gemaakt en vertrok voor drieën op de fiets vanaf mijn huis.
Even stond ik nog in dubio: 't Twiske is anderhalf uur fietsen en 't Amsterdamse bos maar 25 minuten.
Qua natuurbeleving vind ik het Twiske toch wel even wat specialer.
Lekker rustig ook. Dan maar op de pedalen...

Geen spijt van gehad.Visvrienden Ard en René nog even een SMS-je gestuurd. "Toch weer naar het Twiske, kan het niet laten!"

René stuurde een berichtje terug: "had er graag bij willen zijn maar lig met griep op bed"

Oggut! Om de pijn te verzachten heb ik de vangsten "live"aan René door gestuurd. Ik hoop dat het entertainment is geweest voor de zieke. Gezien de enthousiaste reacties geloof ik dat dat wel goed zat.

Onderweg kwam ik nog een leuke slogan tegen, gespoten op een electriciteitskastje. Op een dag als vandaag sluit ik me daar helemaal bij aan:

hahahaha!

Na wat rondgekeken te hebben streek ik neer op mijn vertrouwde en inmiddels geliefde plekje daar. De "gouden bakken" zwemmen er graag blijkbaar en da's een mooi uitgangspunt. Let's meet!

Weapon of choice is vandaag de lichte FP swingtiphengel. Net een tikje zwaarder en langer dan mijn ultralight. De wind speelde mij echter parten en al gauw monteerde ik een zwaardere tip. Gulzige aanbeten, waarop ik hoopte, bleven echter uit. Kleinere haakjes en half zwevende aasaanbieding; niets hielp.

Daarop maar de swingtip verwijderd en een vlokdobbertje gemonteerd. Wind in de rug, een mooie dundradige haak (maatje 1) gemonteerd met een tiental maden en hoppa! 15-20 meter halen we zo wel.
Ik schiet wat hennep en maden op mijn plekje en wacht weer geduldig.
Dit keer hoef ik minder lang te wachten. tik... tik... en helemaal weg. Even wachten en....de hengel kromt fraai en een flinke ruisvoorn laat zien wat 'ie waard is. En dat is veel! De fairplay buigt prachtig, het zonnetje maakt het allemaal nog wat mooier en even later glijdt een moegevochten 30+ ruisvoorn mijn netje in.

Mission accomplished. De dag kan niet meer stuk. Ik SMS René: "de eerste is binnen en 't is een 30ér!"
René geniet mee en er volgen nog meer SMS'jes heen en weer. Uiteindelijk wordt het drie keer goud. Allemaal boven de 30 centimeter, wat een bof!

prachtige vissen!

Ondertussen ben ik van al het fietsen en vissen wel hongerig geworden. Er zat al een stokbrood in de tas en een soepje (Tom Ka Kai) wordt opgewarmd; het goede leven zogezegd. Ver na zevenen keer ik huiswaarts.
Onderweg gooi ik nog een hengeltje uit maar de koek is duidelijk op.

Op de veerboot van het houtrakveer word ik nog even getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Te mooi allemaal om niet te delen. Bij deze dus!

Het stof is er af...

2011-04-04T20:43:00.001+02:00

Stof op mijn hengels en molens. De laatste maanden lág dat er. Echt!
Gelukkig gebeurt dat niet zo vaak.

De laatste maanden nauwelijks tijd gehad om te vissen of.. zelfs maar aan vissen te denken.

Hoe fijn is het dan om er op uit te kunnen gaan op zo'n fantastisch mooie dag als afgelopen zaterdag. Helemaal als je je dagen hebt kunnen voorbereiden en de voorpret dus al geweldig was.

Niets werd aan het toeval overgelaten; het nylon werd vernieuwd, vers brood ingekocht en de tas meermalen gecontroleerd.

Vrijdagavond voelde ik me zeer onrustig. Het vis- of schoolreisjesgevoel stak als vanouds in alle heftigheid weer de kop op; ik kon de slaap niét vatten. Terwijl René om 08.30 of eerder op de stoep zou staan lag ik om 02.00 nog te draaien.

Schubbenkoorts dus! Een lichte verhoging welke zich meester van mij maakt voorafgaand aan belangrijke of zeer verwachtingsvol naar uitgekeken visdagen. Zoals sommige artiesten iedere avond nerveus blijken te zijn voor een optreden, dan heb ik zoiets voorafgaand aan het betreden van de "arena der schubben". Het zal altijd wel zo blijven vrees ik. Ik verzoen met maar met dit lot; er bestaat erger.

De visdag zelf dan: Die begint wat rommelig. We rijden bijna verkeerd op de snelweg. Krijgen gelukkig wat hulp van de wakker gebelde verkeersdienst (dank aan "the fabulous Mrs. C" :) die ons weer op het juiste pad krijgt. Dán kunnen we de juiste parkeerplaats aan het Twiske niet vinden en komen uit bij de parkeerplaats bij Den Ilp. Eigenlijk ook prima maar mijn kennis van het gebied lijkt ook wat verstoft; door een navigatiefoutje laat ik ons een complete strafexercitie lopen, mét bepakking. Het schaamrood staat mij op de kaken als ik er nog aan denk.
Achteraf kunnen we er wel om lachen maar ik moet bekennen lichtelijk sjacherijnig te worden toen ik ons putje niet kon vinden. Wél hebben we hierdoor even kunnen genieten van de mooie omgeving én ... de eerste zonnebadende salamander op het fietspad. Dat hadden we toch ook niet willen missen?

Als we eindelijk zitten te vissen in het steeds warmer wordende zonnetje wil ik eerst koffie. Een sigaar lust ik ook wel maar die is helaas niet present.

Ik strooi wat korsten maar zie nog weinig activiteit. Ook onze dobbers staan een tijdje onberoerd. Ik ga wat experimenteren en hoop dat de ruisvoorns wat dieper te vinden zijn. Ik vervang de vlok door een tiental maden en stel mijn dobber op zo'n 70 cm. Ik gooi vlak tegen de rieten aan de overkant en dan duurt het niet lang meer. Tik! Tik! en weg... 3, 4 seconden wel. Ik zet de haak en het Fairplay hengeltje laat zien dat 'ie ondanks het stof 't nog niet verleerd is; een prachtige buiging voor de eerste ruisvoorn wordt gemaakt.

Stel je voor: je eerste vis van het jaar en dan meteen zo'n gouden jongen. Een hoofdprijs! Mijn dag kán meteen niet meer stuk! Dat gebeurt ook niet want even later vang ik er nogmaals een en die is nog wat groter.

René oefent ook maar mist een aantal keren bij het aanslaan. Uiteindelijk lukt het wel en mag zijn nieuwe vintagehengel (een 70-er jaren Mitchell Dubourgel 1-4 gram ofwel "de ultieme spaghettistok") laten zien wat 'ie waard is. Daar genieten we allebei van: 34 cm ruisvoorn aan een prachtig licht stokje.

De vissen hielden het hierna voor gezien. Wij en het zonnetje nog niet. Heerlijk zitten kletsen, een soepie gemaakt en tegen drieën werd het kamp weer opgebroken. Binnenkort hopelijk weer meer visavonturen; het was te lang geleden!

René ook zéér bedankt voor je goede gezelschap. Het was als vanouds gezellig!

méér dan 1000 woorden...

2011-04-03T12:11:00.000+02:00

Ik denk het wel; dit plaatje zegt méér dan 1000 woorden.

De kop is er dus af en meerdere polderforellen mochten gisteren even tijdelijk boven water kijken.

Een verslag volgt, wellicht vanavond, maar ik ga eerst nog even van het vrije weekend genieten. Er schijnt
zowaar een zonnetje dus da's niet moeilijk raden wat ik nog even ga doen.

Voorpret!

2011-04-01T23:43:00.000+02:00

Langzaam aan, bijna ongemerkt, zijn de dagen gelengd.
Net zo als de herfst mij vaak heeft overvallen lijkt dat nu eens met het voorjaar te gebeuren.

Nota bene nog niet éénmaal gevist dit jaar! Te druk bezig met allerlei zaken, te onrustig en voor je 't weet is 't april en is "het" daar in alle hevigheid; dat gevoel te móeten vissen. Niet uit te leggen maar krachtig en onafwendbaar.

Toen van de week het KNMI een warme zaterdag voorspelde kwamen meteen grote zonnebadende ruisvoorns, zwevend in het wateroppervlak, voor mijn geestesoog. Mijn hartslag versnelde en ik wist dat veel langere "visonthouding" onmogelijk zou zijn.

Kortom...de winterslaap is voorbij. Het stof van de molen geblazen. Voor alle zekerheid nieuw nylon opgespoeld, de inhoud van mijn tas gecheckt. En nógmaals...check, check, double check!! Niets mag vergeten worden. Vanavond test ik nog even wat nieuwe dobbertjes in mijn vijver (zie foto).

Dat wordt moeilijk in slaap komen en dan dromen van ruisvoorns vannacht.

Winterslaap...

2011-01-10T10:30:00.000+01:00

Na weken van sneeuw, nachtvorst en ander ongerief voelde 't gisteren aan of er een kentering was gekomen.
De zon liet zich zien. En hoe! Het leek wel een frisse lentedag. Een eerste aarzelend begin. Voorzichtig beginnen de dagen ook al weer iets te lengen. Of verbeeld ik mij dat slechts?

Hoe dan ook; ik héb er van genoten!

Samen met mijn vriend Frank heb ik in het duingebied van Overveen naar Bloemendaal en Zandvoort gewandeld, buiten een soepje gekookt, bijgepraat, mijn hoofd schoon laten waaien en de zon zien ondergaan.
Wat zou ik mij méér wensen?

Ah ja! Vis misschien?! Ik was er nog even niet aan toe...

Van vrienden, die met andere doelstellingen aan het water waren, hoorde ik van moeizame vangsten en veel ijs
in het water. Ik geloof dat ik het nog maar even uitstel...
't Is ook wel eens prettig eigenlijk, zo'n periode niét vissen. Zo'n periode van al dan niet vrijwillige onthouding maakt de eerste vistocht daarna toch altijd weer een bijzondere belevenis.

Voorlopig richt ik mij even op mijn andere project; de vriendjes van het "ladevisje". Dat vordert langzaam maar gestaag. Wellicht binnenkort wat foto's daarvan.

Dan wens ik alle lezers die ik niet persoonlijk gesproken heb alsnog een prachtig 2011. Bij voorkeur met véél schubben!

k-k-koud!

2010-12-14T22:55:00.001+01:00

Donderdag een visafspraak met René... ik ben benieuwd... Het afgelopen weekend heb ik gevist in Harderwijk en Spakenburg. Vooral die laatste ervaring was chilling, brrr! Je zou liever in je warme bed blijven. Maar de vis lonkt ook! Wat is wijsheid? Het IJ ligt nog wel open...zouden ze er zijn donderdag?
Iemand nog tips voor een stek met een koffietentje op de achtergrond aan het IJ of 't Noordhollands kanaal?

De oproep van het visje...

2010-12-10T09:58:00.004+01:00

De laatste weken vond ik het niet het fijnste weer om te vissen. Vooral de gladheid en het idee onderuit te gaan met fiets (niet zó erg) en hengel (veel erger!) heeft mij veelal weerhouden.
Een koud bezoekje aan het Nieuwe Meer bleef helaas onsuccesvol.

Tijd om mij met andere zaken bezig te houden...

Nou woont in mijn bureaula sinds jaar en dag een klein visje. Niet van die natte soort natuurlijk.
Van balsahout is 'ie. Ik maakte het zeker 15 jaar geleden. Misschien nog langer zelfs. Uit een serie die ik toen maakte is 'ie bewaard gebleven. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om hiermee te gaan vissen. Hij was te mooi, vond ik, en hij had iets ontegenzegelijk grappigs in z'n blik. (hij doet me altijd aan iets Japans denken)

Soms herinnert 't visje mij aan de zaken die écht belangrijk zijn in 't leven. Als ik dan de la open doe, rolt 't naar voren en lijkt mij iets te wilen zeggen. Zoiets als: "ga er toch uit man... ga vissen! 't is heerlijk weer"
Dat soort oproepen mag ik wel... ik laat mij er graag door overhalen.

Toen ik, ergens deze week, mijn lade opende en achterin het visje zag liggen- helemaal alleen en licht bestoft - dacht ik plots: daar moet toch eens wat aan gedaan.
Het is niet goed dat de vis alleen zij...

En zo geschiedde.
Inmiddels ben ik bezig met de vervaardiging van wat pluggen. Hopelijk worden het échte vang-visjes.

En héél misschien, als het mee zit... komt er wel een broertje of zusje bij voor mijn lade-visje!

(wordt zeker nog vervolgd)

avonturen met de chubby darter....

2010-11-26T20:06:00.001+01:00

Met laatste winter nog vers in het geheugen dacht ik dat het zinvol zou kunnen zijn wat échte verticaalplugjes in huis te halen. Mocht het weer ijsvissen worden dan ben ik voorbereid!

Mijn begerig oog viel op de Chubby darter van Salmo ; een 5 cm lang en 9 gram zwaar (snel)zinkend plugje.
Het dient met felle tikjes omhoog gevist te worden en vertoont dan inderdaad een prachtige nerveuze actie.
Ook is er een rateltje ingebouwd.

Schreeuwerige Amerikaanse reclamefilmpjes beloven tópvangsten: "If nothing else catches fish, the Chubby darter will!"
Met iets realistischer verwachtingen heb ik mijzelf laatst een klein bergje Salmo's aangeschaft waaronder een klein dozijn van dit supervangend monstertje.

Vanmiddag was het dan zo ver; aan het einde van de middag er nog even uit. Een frisse wind deed mij betreuren dat ik mijn warmere muts niet had meegenomen. Een snijdend windje snelde mij vanaf het water tegemoet. Het eerste ijs zag ik in de sloten.

Eerst de traditionelere aasjes geprobeerd; het shadje en de worm. Ondanks zorgvuldig mijn plekjes afvissen kreeg ik geen teken van leven. Met de eerder genoemde Salmo-reclameslogan in het hoofd werd er een Chubby darter aan het dunne dyneemalijntje gebonden. Géén staaldraadjes dit keer; ik wil de dansende actie van dit plugje ten volle benutten. Ik bewonder de glijdende actie eerst op een diepte waar ik het plugje nog kan volgen, dan mag het de diepte in; doe je ding!

Helaas is het bij een oefening gebleven, na de zonsondergang werd het snel kouder. De baarzen hadden er vandaag geen zin in maar het plugje gaat zaken doen; daar ben ik van overtuigd!

verbaa(r)sd...

2010-11-25T17:40:00.027+01:00

Vanmorgen in Alkmaar; een ontmoeting tussen mijzelf en dit wel héél verbaasd kijkende baarsje...
Gelukkig bleef het niet bij deze ontmoeting en zijn er ook wat broertjes en zusjes komen spelen.

Om even na achten lieten René en ik onze shadjes los in het kanaal wat door Alkmaar loopt. Enkele minuten later komt de eerste baars vanonder een woonboot weg; 't is meteen een leuk visje en opgetogen trekken we even later weer verder.

leuk begin van de dag!

Helaas, dit fraaie visje bleek één van de weinige baarzen die er zin in hadden vandaag. Het duurt wel zeker een half uur voor we de eerste knabbeltjes voelden bij een aantal dukdalven. Daar haken we verschilende visjes... heel eventjes maar vóór ze weer losschieten en ons gefrustreerd achterlaten. Ah! Wéér een visje en... !@#%&*!! wéér is tie weg;! We zien ze vaak niet eens. Het doet ons een beetje denken aan zo'n grijper op de kermis; net als je denkt dat je een prijs hebt gescoord flikkert de boel weer naar beneden.

Toch lopen we geenszins te balen; het is erg leuk om samen te vissen, we zien de zon opkomen boven de brug en het is beduidend minder koud dan het KNMI ons deed geloven. Al met al helemaal niet slecht!

Uiteindelijk mag ik dan toch nog twee minibaarsjes vangen . Een daarvan heeft even geposeerd en leek wat verbaa(r)sd dat ik 'm tijdelijk boven water bracht.

Dan vissen we een haventje af, zoeken op steigertjes, onder bootjes, maar niets mag baten; ze zijn er niet, lijkt het. We trekken verder het centrum in naar een oud grachtje. We kunnen hier niet al te lang meer vissen want half twaalf moeten we weer bij de auto staan; René heeft huiselijke verplichtingen.

In een half uurtje vissen we vruchteloos in dat grachtje, vrij ondiep en gezien het gebrek aan belangstelling in onze aasjes verwacht ik er niet veel meer van. Even nog denk ik er mee op te houden, 10 minuten voortijds en mijn vismaat te gaan aanmoedigen maar dan maak ik nog één worpje. En net als we even staan te kletsen vangen we allebei nog een leuke baars. De dag kón al niet meer stuk maar dit geeft toch wel een bijzondere glans, zo'n mooie afsluiting. Eigenlijk zouden we nu een soepie moeten gaan eten en dan weer doorvissen.
Allebei zouden we dat wel willen maar helaas...de tijd is op. We besluiten ter plekke om het volgende week nog 's over te doen. Misschien wel aan het IJ.
Onderweg naar het station telt René nog even alle baars op die we deze ochtend hebben gevangen; precies 100 cm! Eén meter geluk met stekels...

geluk met stekels!

en ook voor mij een prijs op de valreep!

Stekelmans....

2010-11-19T17:09:00.000+01:00

Een bekend roofvisvisser uit Lisse

Kan - zo blijkt- zich behoorlijk vergisse

Eén moment niet opgelet...

baars weggegleden

en flink gesneden

‘t Ging ook allemaal zo snel

maar zo’n stekel voel je wel!

Inmiddels zijn we maanden verder

flinke bobbel en veel pijn

een afspraak bij de chirurgijn

dikke spuiten , hechtingen , een snee?

vertel eens Ard; viel het een beetje mee?

pleister op de wonde:

Inmiddels kun je zelf ook prikken

met een mosquito welliswaar

maar nog héél even…tanden op elkaar!

een "Meneer" met wormen...

2010-11-18T01:12:00.014+01:00

Vandaag was een fijne dag...

"Van je vrienden moet je 't hebben", zeggen ze.

Rond 07.30 werd ik al opgepikt voor een ritje in Ap's Baarsbolide. Naar Den Helder ditmaal.
Ard was ook mee; gezellig als altijd.

Bas had, volgens afspraak, de baarzen al voor ons wakker geschud en de stekken met krijt voor ons op de kade gemarkeerd, zodat we metéén wisten waar we moesten zijn... topservice! ;)

In de overgang naar een (nog) lichter spinstokje wordt ik door de mannen van lichtervissen wel op een héél fraaie manier begeleid; het is mij vergund om vandaag met twee supermooie baarshengeltjes te vissen;

Allereerst de mosquito XXX-light, Bas z'n eigen "mugje" en het prototype van de mosquito 00, waarover jaloerse tongen fluisteren dat Bas 'm naast z'n bed heeft staan zodat 'ie slechts z'n arm hoeft uit te strekken om aan de vibraties in het grafiet af te lezen of de baarzen "los" zijn. Een benijdenswaardig voorrecht dus en ik ben zéér vereerd.

De baars werkt gelukkig ook mee en een fraai exemplaar van 38 cm. komt in mijn netje. Wát een genot om zo'n mooie vis op zo'n schitterend hengeltje te mogen drillen! Nog meer baarsjes laten dit ultralichte stokje dansen en trillen dat het een lust is. Mijn vismaten vangen ook hun visje maar de baars is moeilijk te verleiden.
Zéér l a n g z a a m binnendraaien, nauwelijks tikjes geven - dat gaat ze al te snel - is het devies. Een subtiel minishadje, een zéér licht loodkopje en...een worm maken vandaag blijkbaar het verschil.

Zo lang het nog mag maak ik graag gebruik van dit extra stukje "levend aas" om mijn shadje te promoten.
En niet zonder succes. Waar de shad-diehards doorgaan en af en toe een visje pakken of zelfs niets vangen blijven de wormen in trek. Bij de vissen dan, wel te verstaan; ik bied wat wormen aan maar het blijven échte rubber-aanhangers, die vrienden van me.

's Middags worden worm en shadje uitgelaten aan Ap's prachtige baarsbeukertje, een prachtig strak spijkertje uit de stal van de fa. Schreiner en apart voor hem vervaardigd. Ook dit is een juweeltje van een hengel en ik voel mij nu wel héél erg verwend. Ik blíjf er ook mee werpen en vissen tot nummer 40 in zicht komt. Die laatste vis lost vlak voor de kant. Ik vind het wel goed zo!

Ook het college van rubber-only dat zich achter mijn rug meer en meer gedurende de middag tot lichtervissen-praatgroep heeft getransformeerd begint signalen af te geven dat men het wel genoeg vindt.
Een grapje wat mij net ontgaan is (*1) (of wat ik niet helemaal begreep) leidt er toe dat mij inmiddels met "meneer" is gaan aanspreken.

Het is me wat; een "meneer" met wormen!

Ap, Ard, Bas, Peter en Paul, het was een genoegen vandaag in jullie gezelschap te mogen vissen. Bedankt!

( *1 - lees er meer over op www.lichtervissen.nl )

I feel.....privileged!

2010-11-13T13:48:00.002+01:00

De afspraak stond. Uitgeslapen. Een goed ontbijt. Geen koffie omgegooid. Geen file's. Geen regen. Zacht weer...

Wat kón er nog misgaan vanmorgen?
Ik zal het u vertellen..

Voor twaalven arriveren René en ik al bij 't Twiske om te kijken of de baarzen dit keer wél thuis zijn.

Al bij de auto krijgt mijn vismaat een telefoontje van z'n vrouw; de kleine is niet lekker en krijgt kiezen.

We besluiten terstond om er dan maar een korte vissessie van te maken. There's more to life than fishing nietwaar? Beter een mooi uurtje doen dan helemáál niet vissen.

Helaas zat dat uurtje er ook niet in. Ik tuig op, stel de slip af en KRR-AKKK! De Mitchell Privilege 152 spinhengel breekt keurig in twee stukken. Precies boven de pensluiting en preciés ook waar René's eerste Privilege ook sneuvelde. Al eerder heb ik niet zulke beste verhalen gehoord over dit hengeltje maar de maat is nu wel vol. René bedankt feestelijk voor het aanbod van een nieuwe en ik kán me er iets bij voorstellen.

We lachen er maar om en vissen een andere keer wel verder. Ons humeur kan niet stuk vandaag.
René, sterkte met Martijn en de tandjes!

Dát zou je willen! Maar de hengel kan het ook zonder mijn hulp.

Een week vissen...

2010-11-07T22:23:00.001+01:00

Een week vissen, dat is toch wel heel luxe!

Ik moet toegeven dat ik niet élke dag gevist heb deze week maar vrijwel elke dag ben ik er toch wel een beetje mee bezig geweest. Voorbereiden en zoeken naar nieuwe plekken om 's te proberen horen daar ook bij. De voorpret is zeker niet te versmaden.

Na de foggy day van maandag heb ik op woensdag mijn verjaarsbaars gevangen. Er moest gezocht en gepeuterd worden maar na een uurtje of twee spartelde toch een fraai gestreept exemplaar in mijn netje.
Een mooie baars was 't, maar niet in verhouding tot de vis op de foto die mij werd gestuurd door Jennifer.

leuke grap maar mag het een onsje of wat minder?

Vrijdag werd de vis- en botenbeurs in Utrecht aangedaan, samen met René. Ik heb me érg ingehouden en kocht slechts een mini-baarsplugje. Het zag er zó leuk uit dat ik het niet kon laten liggen. Een prachtig baarspatroon om die gestreepte kannibalen te verleiden.

Bas en vismaat Rik kwam ik nog tegen bij de stand van Bart Bakker. Ook leuk om die laatste nou ook eens "in het wild" tegen te komen. Ik ga zeker nog eens naar z'n winkel om al dat moois uitgebreider te bewonderen.

Ná de beurs zijn we in de snel invallende schemering nog even René's nieuwe molentje gaan testen.
Gelukkig wilde een snoek wel even het slipgedeelte voor 'm op de proef stellen; de bofferd!

bofferd!

Zaterdag om 07.30 staat Bas al weer voor de deur. We gaan, samen met Ap, een dagje de Brielse baarzen belagen. Het mini-plugje van de beurs wordt hier ook ingezet maar kan z'n vangerige uiterlijk (nog?) niet waarmaken door de stekelrovers te verleiden. Zelfs versierd met een wormpje lukte het niet!
Ach...de baarzen waren ook niet écht los; hij krijgt binnenkort een nieuwe kans; misschien mag 'ie woensdag wel opnieuw voor z'n "B*-diploma"

(*-waarbij "B" uiteraard staat voor Baars. De "A" had 'ie al; die was van Aanschaf. Of dat een verstandige was zal nog blijken)

(nog) verborgen vangstcapaciteit?

Een paar Brielse baarzen zijn wel gevangen door mij maar ik heb vrij veel naast de man met het Rode petje gevist en daar viel toch niet aan te tippen hoor; de onbetwiste topvanger van de dag! Nou zegt dat mij niet altijd het meeste. Veel leuker vind ik dat bij Bas er altijd het plezier van het vissen afspat. Zelfs als er minder gevangen wordt.

baarsplezier...

Het werd een héle fijne dag waar de weerjuffrouwen en dito meneren eens fijn ongelijk kregen. Géén druppel nat en met een rozige kop van het zonnetje, de buik vol van de andijviestamppot keerden wij zéér voldaan huiswaarts.

Vandaag heb ik maar eens niet gevist. Zo'n dag er tussendoor is ook wel fijn. Je ziet ook nog eens wat anders.
Bruin en kleurloos lag de Larense heide er aan het eind van de middag bij. Maar naarmate de zon zakte werd een heel spectalulair kleurenpatroon tevoorschijn getoverd. Een paar weken geleden ook al en nu wéér, wat een bof. Ik bleef plaatjes schieten! Maar een paar minuten had ik, vlak voor zonsondergang.
Ik sluit de week af met één van mijn mooiste foto's van vanmiddag. Eigenlijk moet je 'm éven aanklikken om
in volle glorie te bewonderen. Prachtig toch?

A foggy day...

2010-11-01T18:33:00.064+01:00

Een dag als deze. Mist die zowel buiten langs mijn huis sliert als in mijn hoofd haar wollige draden trekt. In de middag mag ik er even uit. Genoeg van de taken die ik mijzelf heb opgelegd.

Op weg naar het water zie ik een dun en waterig zonnetje.

Een visser staat bij de sluis. We maken een praatje over de vangsten, bootjes en het Nieuwe Meer. Beide koesteren we de wens het Meer eens vanaf een andere kant te benaderen; vanuit een bootje dus.

Ook wonen we vlak bij elkaar, zo blijkt als we gegevens uitwisselen; wie weet kunnen we ooit eens wat nader kennismaken en samen vissen.

Dan vervolg ik mijn weg. Mijn doel is een paar baarzen te interesseren voor mijn shadjes. Ik heb mijn té hooggespannen verwachtingen al bijgesteld; de laatste weken zijn de vissen moeilijk te vinden is mijn ervaring.

Het Nieuwe Meer ligt er vandaag roerloos bij. Het water lijkt bedekt door een grijzige deken.

Elk stapje op het ponton zie je vertaald in rimpels. Ik neem geen risico en loop héél voorzichtig om trillingen te vermijden over de betonnen rand.

Het mocht niet baten; achter mij aan is een nieuwsgierige man aangelopen. "Ga je vissen?" riep 'ie straks al.

"Boem! boem!" dof klinken de schoenen op het ponton. De rust is even verstoord hier. Grote golven verspreiden zich en ook al is het water hier redelijk diep toch ben ik daar nooit zo blij mee.

Een loodkopje met een shadje en wat mestpiertjes verdwijnt langzaam naar beneden. Ik wacht op het slap vallen van de lijn. Tik! tik! tik! Zachtjes wipt het shadje op meer dan 3 meter diepte over de bodem. Het is hier kraakhelder; kan mijn aasje zién huppelen. Nóg een reden om me hier zeer rustig te houden; als ik de bodem kan zien kan de vis mij zéker zien. Ik blijf laag en beweeg langzaam... tik... tik...

helaas...het blijft stil. Zo rimpelloos als het water er bij ligt zo stil lijkt het ook ónder water. Ik werk de verschillende kantjes af, doe nog wat worpjes en fiets dan verder. Langs de ringvaart bij Sloten. Terrein wat voor mij nog vrij nieuw is. Beetje fietsen en verkennen. Het gemaal bij Lijnden wordt bezocht. Helaas heeft een beroepsvisser hier zijn fuiken vlakbij gezet. Bij vissen binnen 50m wordt meteen de politie gebeld staat er op een bord.

"Wat mag er nog wel" zucht ik. Een paar worpjes in deze omgeving nog wel gemaakt maar het levert allemaal niks op.

Ik rijd terug. Over niet al te lange tijd zal de schemering inzetten en eigenlijk wil ik het plekje waar ik vanmiddag begon nogmaals afvissen. Zéér langzaam vis ik de wormpjes over de grond langs het ponton.

Hé! Toch nog iemand thuis? Ik voelde een tikje! Ik laat het shadje zakken en tik het meteen weer omhoog.

Wéér voelde ik even wat maar net niet genoeg. Dat spelletje gaat nog even door totdat ik ineens, niet meer verwacht, met een zich krommend hengeltje in mijn handen sta.

Een baarsje. Niet groot, niet bijzonder misschien. Maar wel bijzonder fraai. Eén zo'n visje en meteen is de middag écht compleet. Een broertje komt ook nog even kijken. Dan is het afgelopen. Donker is het inmiddels geworden en ik fiets naar huis.

's Avonds een vervroegd verjaarsmaal; hert met aardappeltjes en kastanjes. De fles wijn ging op. Een goed besluit van zo'n mistige dag.

Schubben uit een zakje....

2010-10-29T19:23:00.006+02:00

Al een week hadden we een afspraak. Vanmiddag was het dan zo ver. Een eerste ontmoeting en een middagje vissen met René; één van de leden van het Lichtervissenforum.

Al een tijdje had ik nagedacht over een leuke bestemming om 's te proberen. Na overleg bleek dat we beide wel zin hadden om het jachthaventje van het Twiske eens aan te doen. In het verleden heb ik daar leuk gevangen, René kende 't eigenlijk niet maar was in voor iets nieuws. Ook zijn visserijactiviteiten hadden de laaste keren niet bijster veel opgeleverd, vertelde hij.

Ik moest vanmorgen nog wat boodschappen doen en heb er speciaal op gelet dat René's auto in ieder geval met een gezonde vislucht huiswaarts kon; broodjes makreel voor ons en verse spiering voor onze vermeende slachtoffers.

Helaas is er meer van de makreel genoten dan van de spiering. Na een uurtje of twee tevergeefs ons rubber en onze spierinkjes langs de steigers getikt te hebben besloten we voor de koffie te gaan.

Opgewarmd zijn we de omgeving van Oostzaan verder gaan verkennen naar slootjes waar eventuele snoekjes zich zouden kunnen ophouden. We houden de shadjes in de doos en schakelen over op een paar prachtige zelfgebouwde spinners van René. We vissen het slootje af tot het al weer schemerig wordt; het gaat veel snel voorbij! René vangt drie leuke snoekjes.

vakwerk van René!

en de beloning!

Ben vangt ze niet en mag het vandaag doen met de eerder genoemde schubben uit een zakje. Geen ramp; het was een fijne middag!

Bedankt René voor de leuke middag. Zeker voor herhaling vatbaar!

The camera never lies... (blue memories)

2010-10-29T10:41:00.001+02:00

Woensdag heb ik gevist met een paar vrienden van het lichtervissenforum.
Een verslag? Nee, ga ik mij niet aan wagen; dat heeft Ap al mooi beschreven op www.lichtervissen.nl

Wel een zogenaamde "verloren foto" eentje die mislukt was door een lensprobleempje maar ik desalniettemin zó leuk vond dat ik 'm tóch even plaats. Ik heb de kleurtjes nog even wat verder bewerkt. Het leuke van de foto is dat het plezier er in te lezen is wat we hadden.

Ap, sorry dat ik je in roze afdruk. Weet daar je het daar niet zo op hebt ;) Maar ik heb er wat blauw ingegooid. Je moet maar zo denken; over een paar jaar zijn het allemaal " fine blue memories"!

lighting the (B)ass...

2010-10-25T02:58:00.002+02:00

Aan het einde van de zondagmiddag een momentje gevonden om er toch even op uit te gaan. De hoofdpijn en grieperigheid die mij sinds gisteren plagen worden even genegeerd en ik schrijf mijzelf een vissessie voor.

"Zo mogelijk éénmaals daags. Gebruik bekend." grap ik in mezelf; jammer dat zoiets niet altijd een haalbare kaart is!

Na een 20 minuten gevist te hebben ontdek ik dat het een taaie visserij is. Slechts wat geknabbel aan mijn shadje en echte aanbeten blijven uit. Ik haak een vis maar helaas lost die. Ik probeer wat plekjes, experimenteer wat met kleuren en, aangezien toch niets resultaat schijnt op te leveren vandaag, probeer ik 's wat anders:

Al een tijdje zitten in mijn kunstaasdoosjes 4 prachtige witte shadjes van het merk Behr. Eerlijk gezegd heb ik ze gekocht omdat ik ze zo mooi vond. Een superslecht argument natuurlijk; shadjes moeten gewoon vángen!

Soms vangt het ordinairste plastic terwijl de "state of the art" kunstaasjes het erbarmelijk laten afweten. Godzijdank heeft nog nooit iemand met enige zekerheid kunnen aantonen waaraan dat ligt; wat zóu er een hoop van de charme van het vissen verloren gaan! Een hoop minder te ouwehoeren en ongefundeerde onzin te spuien hadden we ook.

Om op de mooie witte shadjes terug te komen; ik ontdekte laatst dat ze een gaatje aan de achterzijde van het staartje hadden. Schijnt bedoeld te zijn voor mini breekstaafjes. Kan het nog gekker?

Maar ja...ik schuw geen enkel experiment als het om vissen (en een aantal andere zaken in het leven) gaat. Dus vooruit maar; deze donkere middag wordt tijdelijk verlicht door een lichtgevende asshole...

Vertrouwen doe ik het nog niet; de shad heeft een actie die nauwelijks beter lijkt dan die van de gemiddelde tandenborstelsteel. Het lichtje is ook niet echt goed te zien. Jammer. Leek me nou net zo leuk!

Helaas kan 't de baars en snoek in de omgeving niet echt boeien. Ik krijg wel wat nazwemmers, net als op bijna alles wat ik probeer vanmiddag.

Redder van de dag bleek uiteindelijk nog de ouderwetsche worm. In dit geval aangeboden aan een dropshotmontage en zéér langzaam binnen gevist. Eén baars is mijn prijs.

Toch ben ik blij; lekker er uit geweest en de hoofdpijn is een stuk minder.

Krab en capucijners...

2010-10-25T02:56:00.000+02:00

Afgelopen woensdag met Ap in de havens van Amsterdam gevist. Ap ving 2 leuke baarzen, ik moest het met een flinke krab doen die de worm als een lekker hapje zag.
Ondanks de regen, het verdwalen in het havengebied, een kribbige terreinbeheerder, het stoeien met parkeerautomaten en de karige vangst was het tóch leuk. Nog bedankt Ap!
Als troost voor onze karige vangsten hebben we ons laten verwennen in restaurant "la Falote".
Heerlijke capucijners met spek, uitjes, zilveruitjes en piccallili. Zo kreeg wat begon als een wat druilerige vismiddag toch nog een warm einde.

Grillig Goeree...

2010-10-16T21:25:00.003+02:00

Gelukkig...het was een stuk droger vandaag. De hele nacht heeft het hier fors geregend.

Huib, die ik vanmorgen zag, stond om 5 uur al te vissen. Helaas niets gevangen. Hij zag er wat bleekjes uit.

Ik heb uitgeslapen, lekker ontbeten en gevist. Het resultaat was hetzelfde: ook niets.

Eén klein baarsje in de haven van Middelharnis, nauwelijks groter dan mijn pink, kwam nog boven water maar het mocht geen naam hebben vandaag.

Wat wel leuk was dat ik Leo ontmoette; een echte eilander die het laatste jaar graag op roofvis vist.

We hebben gezellig staan te kletsen, vissen en onze kunstaascollecties besproken. Ook hebben we wat materiaal uitgewisseld. Beide vingen we, u raadt het al...niks!

Leo, het was leuk je te ontmoeten!

Wel heb ik lekker gefietst, het eiland wat verkend en genoten van het weer. De zonsondergang was hier weer prachtig vanavond. Al met al een heerlijke dag en eindelijk eens weer ouderwets zonder schubben!

in de schaduw van de Watertoren...

2010-10-15T23:29:00.009+02:00

Na gisteren een zéér grauwe en regenachtige dag te hebben uitgezeten was vanochtend het zonnetje er even
weer.
Welliswaar door een donker en woestbewolkte lucht heen, maar toch!

Ik had tijd om te vissen. Desnoods riskeer ik in zo'n geval een nat pak om een visje te vangen.

Vandaag besluit ik naar Dirksland te fietsen. Daarachter ligt een haventje waarover ik goede verhalen heb
gehoord. Snoek en baars wordt er goed gevangen. Inmiddels is ook de roofblei hier goed vertegenwoordigd.
Ik heb ze al zien jagen met forse v-sporen en grote klappen van hun staart

Ook hele scholen kleine roofblei zag ik vorige week. Wat een machtig gezicht; zo klein als ze zijn...nú al zijn het miniatuur-rooftorpedootjes! Zilveren schichten die al snel tot de schrik van menig klein visje zullen uitgroeien.

Voor ik ga vissen doe ik even de hengelsportzaak van Dirksland aan, gelegen aan de voet van de Watertoren.
Graag wil ik nog wat meer kennis van het eiland en de vismogelijkheden opdoen en ook kom ik terug om er wat Hornetplugjes te kopen die ik er vorige week zag. Het was me al opgevallen dat deze zaak een opvallend groot en goedgekozen assortiment aan kunstaas aanbiedt. Dat is ook niet zo verwonderlijk, ontdek ik later; de eigenaar zelf is een fantiek roofvisvisser die met aanstekelijk enthousiame over z'n passie vertelt

Ook Huib die vanmorgen in de zaak staat is méér dan een verkoper. Ook hij is een gepassioneerd visser en jaagt graag op baars. Ik krijg een stoel aangeboden en koffie. Echte ouderwetse pepernoten zijn er ook. Die laatste heb ik zó lang niet meer gezien dat ik ze in eerste instantie niet herken en denk dat ze voor de hond zijn. Als ik ze eenmaal geproefd heb ben ik er niet meer bij weg te slaan.

We wisselen ervaringen uit, bewonderen elkaars hengeltje en testen wat klein kunstaas in de testbak (!) die buiten staat opgesteld. Michel, die er ook bij is, demonstreert wat favorieten en geeft mij een paar kleine
kunstaasjes. Het ene is een soort geel torretje wat een échte killer moet zijn, het andere een aasje voor het verticalen, verzwaard met tungsten en prachtig afgewerkt. Ik ben er erg blij mee. Nogmaals zéér bedankt Michel!

Hoe gezellig dan ook, uiteindelijk moet er toch gevist worden.

Het weer buiten was al grauw bij mijn vertrek uit Battenoord maar heeft zich nu getransformeerd tot iets wat totaal omgekeerd evenredig is met het klimaat binnenin hengelsportzaak "de Watertoren; koud en nat. Bah!

Mijn vuurrode regenbroek, waar ik onlangs al een paar woorden aan vuilmaakte is niet mee en en de jas kan hier ook niet tegenop. Huib heeft gelukkig een ruim assortiment regenkleding hangen en een kwartiertje later verlaat ik geheel in stijl en waterdicht het pand.

Dankzij de uitstekende uitleg met behulp van Google Earth en de getekende kaartjes van Huib vind ik moeiteloos mijn bestemming; de Sas van Dirksland; een pittoresk en onlangs geheel gerestaureerd sluisje en inmiddels een monument.

Het kleine ratelplugje en het nieuwe gele torretje leveren hier niet op. Als ik later het Behr mini-shadje maar weer eens inzetlukt het wél; een klein snoekbaarsje komt even boven water kijken. Daarna volgen nog een aantal baarzen. Zeven rovers vang ik. De roverhoofdman komt heftig protesterend en kopschuddend boven water. Mooi hoor!

Dan vang ik nog zo'n mooie gestekelde glasoog en dan wordt 't tijd. Ik heb vanmorgen mijn brood vergeten en dat begint te knagen.
De locale cafetaria biedt uitkomst. Een patatje smaakte zelden zo goed. Brandsstof voor de fietsmotor.

Op de terugweg nog even langs de Watertoren. Er zijn wat plannen gemaakt voor morgen. Benieuwd of dát gaat lukken; het dak van de caravan wordt de hele avond al betrommeld door het grote regenmonster...

Op de fiets...

2010-10-13T23:35:00.016+02:00

Zoals aangekondigd wilde ik graag terug naar Goeree-Overflakkee.
Helaas is het eiland niet makkelijk toegankelijk. Treinen komen er niet. Wel kun je naar Rotterdam en dan met metro en bus verder. Al met al een heel gedoe. Zeker met een hoop gereedschap bij je.
Het was gisteren nog prachtig weer en ik besloot de fiets te pakken.

Mijn hengeltje aan de stang gebonden, rugzakje met visspullen om en een zware tas met divers gereedschap en eten voorop mijn oude fiets vertrok ik gisterochtend uit Amsterdam. Bovenstaande foto was dan ook een deel van mijn uitzicht gedurende de lange tocht.

Sloten, Lijnden, langs Schiphol, Hoofddorp, Nieuw-Vennep, Abbenes, Buitenkaag, Sassenheim, Warmond, Leiden, Voorschoten, Leidschendam, even uitrusten!

Dan verder langs Den Haag, Delft, Schipluiden (met héél veel dank aan Jan – de vriendelijke visser die met mij meereed en mij de weg wees!), Maasland, Maassluis en over met de pont naar Rozenburg. Vervolgens over Voorne-Putte naar Hellevoetsluis waar blijkt dat er – zoals de ANWB-routeplanner had aangegeven – helemáál geen pontje meer gaat tussen Hellevoetsluis en Middelharnis... dát valt vies tegen!

In de inmiddels snel oprukkende schemer zoek ik de Haringvlietdam.

In het donker arriveer ik in Stellendam op Goeree-Overflakkee.

Ik zoek naar licht in het duister maar dat gaat verre van makkelijk; allereerst is de bewegwijzering verre van compleet zodat ik op de gok verder moet rijden en hoop op een bordje dat de richting naar “Melissant” aanwijst.

Daarbij komt nog dat elke straatverlichting na Stellendam is verdwenen en de maan als een dun oranje sikkeltje de inktzwarte lucht slechts sfeerrijk decoreert. Normaliter zie ik uitstekend in het donker maar hier moet mijn gezichtsvermogen het ook tegen afleggen. De bordjes die ik passeer zijn zelfs niet meer leesbaar, zó donker is het hier. Een sterrehemel die ongekend mooi en helder is blijkt de keerzijde van de medaille.

Regelmatig gebruik ik 't lampje in mijn GSM om iets te lezen en ik vind zowaar het begeerde bordje naar Melissant. Inmiddels wordt het behoorlijk fris. Ook het wegdek laat zwaar te wensen over; de locale agrariërs zijn midden in hun aardappeloogst en laten flinke kluiten klei van de wagens vallen. Mijn zicht reikt nauwelijks verder dan het schijnsel van de koplamp van mijn fiets en ik beland twee keer in de berm door zo'n puist op de weg. Gelukkig slaag ik er in om overeind te blijven al scheelt het één keer niet veel.

Na een aantal kilometers volg ik een bocht in de weg. Het lijkt wel of het hier nog donkerder wordt. Ook de stilte is ongekend. Eénmaal wordt die echter op zeer onaangename wijze verscheurd door de overijverige erfhond van de enige boerderij die ik hier passeer. Een paar angstige momenten en wat kilometers verder versmalt de weg nog meer en zie ik een hek opdoemen. Ik haal mijn lampje tevoorschijn en zie een groot donkerbruin bord wat aangeeft “de Slikken van Flakkee”.

niet echt "mijn ding" ...

Het blijkt het begin van een natuurgebied te zijn. Wilde paarden en Heckrunderen zwerven hier rond, zo blijkt. Best leuk maar om in het aardedonker op een Heckrund te stuiten is geen ervaring waar ik op zit te wachten. Het lijkt me ook geen doorgaande weg. Ik moet terug.

Na een tijd kom ik weer bij de bocht en zie dat ik een klein weggetje gemist heb. Proberen maar dan.

Wat later zie ik de lichten van een autoweg en kort daarna wordt zelfs Melissant bereikt. De laatste loodjes zijn weer 't zwaarst maar ook Dirksland wordt gehaald. Net voor Nieuwe Tonge heb ik 't geluk dat ik in het schijnsel van een toevallig passerende auto het bordje “camping het Anker” niet mis. Ik sla af en rol met enigszins pijnlijke knieën even later het terrein op van deze vakantieplek. In het donker vind ik de caravan van Madelon waar ik een paar dagen hoop te blijven. Het inmiddels 21.45 en naast opluchting maakt ook een licht triomfantelijk gevoel zich van mij meester; ik heb het gehaald!

Vissen op Goeree...

2010-10-10T23:45:00.019+02:00

Vanaf vrijdag tot vandaag ben ik op Goeree-Overflakkee geweest. De bedoeling was om te vissen en te luieren. Meer geluierd dan gevist. Maar ook verkend. Vissen zonder hengel maar met de fiets.
Ondertussen heb ik mijn ogen en oren al goed de kost gegeven. Helaas moest ik i.v.m. een afspraak vandaag terug naar Amsterdam; ik wilde allerminst weg.
Na morgen keer ik dan ook zo spoedig mogelijk op het Zuid-Hollandse schiereiland terug!

Een uitgebreider verslag volgt hier binnenkort. Wat foto's gaan alvast hierbij.

De eerste vismddag was wat verwarrend. Ik had een lokale weekvergunning gekocht, werd door een hengelsportzaak naar de haven van Oude Tonge verwezen... Mag je echter in de haven van Oude Tonge vissen? U raadt het al...

Uiteraard gaf ik het niet zomaar op. Kwam achter Oude Tonge achter een sluisje terecht en heb daar intensief alle veelbelovende plekjes afgevist. Helaas leek 't land der vissen even desolaat als mijn uitzicht boven water:

Vangst: nihil dus. Ik hoop binnenkort op een visrijker verslag zodat ook mijn naam aldus in steen vereeuwigd mag worden:

                    Voorlopig zijn we echter nog ver verwijderd
                   van dergelijke wapenfeiten.

                       Voor nu wel te rusten. Ik ga dromen.
                                Van veel en grote vissen

     ***

at the end of the rainbow....

2010-10-06T20:22:00.025+02:00

Tegen het einde van de middag heb ik nog even tijd om een hengeltje uit te gooien. Daar hoef ik op een dag als vandaag niet lang over na te denken; ik heb ernstig behoefte aan frisse lucht!

Helaas is die frisse lucht donkergrauwgrijs. De regenradar maakt daar prachtige lichtblauwe vlekken van; een wel érg optimistische weergave van het weerbeeld.

Ondanks dat ik weet wat dit lichtblauw inhoudt laat ik mij niet weerhouden, het KNMI spreekt bovendien van lichte motregen dus ’t zal wel meevallen.

Helaas…als ik beneden bij de fiets sta is de motregen die binnen wel leek mee te vallen veranderd in een licht verergerde variant. Ik zucht en stap op mijn fiets; de behoefte aan vissen is te groot om te negeren. Dan maar nat!

Ik word op mijn wenken bediend; zodra ik de weg ben overgestoken en zo’n 200 meter gereden heb wordt de kraan weer iets verder opengedraaid. Mijn broek begint nu inmiddels verzadigd te raken

Onverzettelijk rijd ik door. Ik troost mij met de redenering “ik ben nu tóch al nat, erger kan het niet worden”.

Voor diegenen die het zich mochten afvragen: Ja, ik heb een hekel aan regenbroeken!

Altijd al gehad ook. Mijn huidige exemplaar – en dat komt er dan nog bij – is ook nog eens van een zódanig fluorescerend knetterrood dat ik toch altijd wel een beetje de gedachte heb dat mensen, zodra ze mij zien aankomen, een clownsact met hengel en fiets verwachten.

Nee, dank u beleefd!

Ik rijd met mijn spinghengeltje richting Nieuwe Meer; mijn succesvolste baarsjachtgronden van de laatste tijd. Zeker als het om de iets grotere exemplaren gaat.

Wat shadjes heb ik bij me. Wormen ook. Dat laatste bleek een goede keuze.

Als ik op de plaats van bestemming ben aangekomen. Loop ik voorzichtig langs een ponton waar zo’n 2,5 tot 3,5 meter water staat. Ik klap de beugel open en het shadje begint aan zijn afdaling door het zeer heldere water. Ik zie een trillend staartje. Steeds dieper en steeds vager.

Net als ‘ie uit het zicht dreigt te verdwijnen zie ik er nog het silhouet van een baars overheen schuiven. Ik tik lichtjes omhoog en sta meteen met een kromme hengel; een lekker begin vandaag!

Even later blijkt de eerste baars een 30+ er te zijn. Mooi hoor!

Ik vis verder en zie meteen een aantal baarzen omhoog schieten. Weer zit m’n shadje meteen vast aan een leuke baars. Een bonusbaars, denk ik maar. Al vaker haakte ik hier een mooie vis die bij het omhoog komen een aantal vriendjes meenam. Bij de tweede worp bleef het dan meestal stil. Alsof ze compleet verdwenen waren.

Nu gebeurt dat pas na twee baarzen. Ik vis nog 10 minuten door en vervang daarna mijn shadje door twee forse wormen. En weer herhaalt de geschiedenis zich. Net zoals bij mijn vorige visdagen was het meteen na de wormtruc weer prijs.

Nu volgt de één na de ander 4, 5, 6… elke worp is raak! Prachtig om te zien hoe ze heftig protesteren als ze uit de diepte omhoogkomen.

Dan een losser. Het blijft even stil daarna.

Ik gooi wat verder, laat de loodkop met wormen goed afzinken en blijf na hooguit twee meter te hebben binnengevist vast zitten. Net als ik begin te balen dat ik vastzit voel ik dat de bodem begint te zwemmen. Dan een ruk en een aantal meters lijn wordt snel van de spoel gescheurd. Dit is geen baars of anders een superbaars! Zó’n kromme mosquito heb ik nog niet eerder gezien!

Ik win wat lijn en de vis neemt weer terug. Dat gaat een aantal keren door en ik begin wel erg nieuwsgierig te worden wat dit voor vis is…

Op ondiep water weet je snel meer maar deze plek is bijna 4 meter diep! De vis komt soms mee en scheurt dan weer een aantal meters van de lijn. De slip staat dicht zover ik dat durf (en dat is veel).

Na zeker 3 minuten begint zich een onmiskenbare vorm af te tekenen; lang en groen…ja hoor! Een snoek - en geen kleintje ook - heeft zich aan de wormen vergrepen. Blij dat ik mijn grotere net heb meegenomen. Gaat deze passen?

De snoek blijft héél even liggen en ’t is net of er ergens de bel voor de tweede rond heeft geluid, zó plotseling is íe weer weg. Wat een energie heeft ie nog! Ik ben helemaal verrast!

Voor m’n voeten zwemt íe onder het ponton waar ik op sta. Ik blokkeer ‘m zo goed en kwaad als me dat lukt. De hengeltop buigt naar het water….in het water! Dan…een sprint, een krachtexplosie die ik niet meer achter deze vis gezocht had. Ik voel de dyneemalijn onder hoge spanning onder water ergens langs schuren. Dat duurt nog een paar seconden en dan veert de hengel terug….

’t Is over! Ik baal dat ik geen fotootje heb van toe ‘ie even stil lag. Had ook echt m’n beide handen en m’n concentratie nodig, maar toch…. Op zo’n moment wens je samen met een vriend te vissen.

Eventjes wil ik stoppen. Dit was al een prachtig avontuur. En ik voel mij verzadigd.

Maar het is nog zo lekker buiten en ook mooi! Als ik een beetje bij zit te komen van mijn avontuur met de snoek valt mij op dat de lucht wel heel mooi aan het kleuren is. De ondergaande zon zet de lucht in roze tinten.

Ik maak mijn eerste foto’s van de lucht om 18.44 en blijf kijken en verwonderen. Met de minuut veranderen de kleuren nu.

Verderop regent het en een vage roze reuzenregenboog spant zich over het meer.

Ik schiet meer foto’s als ‘ie wat helderder wordt. Achteraf kan ik met behulp van de camera nagaan dat het maar drie minuten duurde, die regenboog. Op dat moment was ik eventjes de tijd kwijt.

Achter mij is de lucht inmiddels nog feller gaan kleuren. Het vlamt door de lucht en ik blijf fotograferen totdat

piep! piep! piep! Geheugenkaart vol. GDR#$%rr!!!

In sneltreinvaart wis ik wat foto’s. Daar gaan herinneringen, memorabele momenten, vriendinnen, alles wat niet zéér bijzonder is wordt rücksichtlos gewist! En wéér schiet de camera….

Zelfs het water lijkt nu rood te kleuren. Om het er goed op te krijgen moet ik op mijn buik op de natte grond gaan liggen.

De laatste minuten zie ik hoe de lichtintensiteit heel snel afneemt todat…poef! uit! En donker…ineens!

Ik voel hoe koud ik geworden ben. Ik rijd naar huis en lees op de mail een bericht van een vriendin die óók heeft gefotografeerd vanuit haar woning aan de andere kant van Amsterdam (bij ’t IJ) Zéér bijzondere zonsondergang! (ook daar dus)

Dit was een bijzonder moment wat ik niet graag had willen missen.

Jammer genoeg zijn de enkele foto’s van de baarzen die ik had niet bijzonder scherp.

En de luchten? Kijk zelf maar!

(voor een vergroting kun je even de foto's aanklikken)

Ik bedenk het nu achteraf pas. Was het helemaal vergeten te vermelden, zó onder de indruk was ik; er is ook nog gevist na de snoek. In totaal ving ik 13 leuke baarzen. Wát een tópdag eigenlijk, hè?

Zilveren rovers...

2010-10-04T00:10:00.000+02:00

Vandaag had ik het geluk te mogen vissen met een paar vrienden in de Biesbos. Na lang wikken en wegen besloot ik de ultralichte swingtiphengel mee te nemen. Al wat ik had verwacht - niet dit!
Ik ving, naast wat voorns en baars ook dit prachtige visje; de roofblei. Geen grote exemplaren, maar wel schitterende felle roofvisjes. Voor mij een nieuwe vissoort.

Je moet klein beginnen, zegt men altijd. Bij deze dan. Ik ving er 10 en die gaan nu hun mama halen.
Mij hoor je niet klagen!

Herfstgeuren en de Baarzenboot....

2010-09-29T16:57:00.010+02:00

Een héél lichte regennevel filtert het eerste allereerste daglicht. Zelfs het felle schijnsel van de nieuwe straatlantaarns wordt op aangename wijze verstrooid - net of er kleine wolkjes van licht omheen cirkelen.
De lucht voelt zacht aan. Nog wel...nóg wel.....

Wat is het heerlijk om op weg te zijn naar het viswater in de zeer vroege ochtend!

Toch is duidelijk aan alles te merken dat de herfst is binnengeslopen; de dagen worden merkbaar korter en het aantal blaadjes dat aan het wegdek kleeft is teveel geworden om te kunnen negeren.
En hoe graag doe ik dat; negeren. De zomer zo nog een béétje uitrekken…
Een tijdje lukt dat nog wel; als ik de eerste blaadjes zie misleid ik mijzelf en denk iets als “mmm, maandagochtendexemplaar?" of "hé, een zomerstormpje?". Maar dan later – als de aantallen komen en steeds meer exemplaren door de lucht naar beneden dwarrelen - duurt het niet lang meer voor ik mij gewonnen geef. Het is herfst!
Als ik de Amsterdamse herfstlucht opsnuif realiseer ik me echter plotseling dat er iets ontbreekt...

Die lucht! Die scherpe en tegelijkertijd zoete geur. Verrotting ook - en rubber. Maar op een aangename manier.
Ineens. Sterk. Overheersend. En onontkoombaar.
Zó ruikt de herfst. Dacht ik. Echt! Ik dacht werkelijk dat dát de geur van de herfst was!

Totdat, ik op een mooie herfstdag eens terug ging naar mijn geboortestad. Zodra ik de trein uitstapte raakte de geur mij en sloeg mij emotioneel bijna tegen de vlakte; HERFST!

In een razendsnelle stroom kwamen allerlei herinneringen voorbij. Geur is immers een van de meest directe prikkels voor ons brein. Het maakt vrijwel meteen iets los. De filtering van het denken hoeft er niet meer overheen. Het is een oer-iets.
Na mijn aanvankelijk eerste verwarring viel toen het muntje. Nu nóg kan ik me erover verbazen hoe lang dat heeft geduurd.
Wist ik veel...
Vanaf mijn vroegste jeugd en gedurende mijn hele verdere leven had deze geur voor mij het begin van de herfst betekend. Ergens, heel vroeg in mijn bestaan, had mijn brein die link gemaakt en nooit meer was er aanleiding geweest om die koppeling ter discussie te stellen.
Nu begreep ik pas dat wat ik rook niets meer of minder was dan de geur van de suikerbietencampagne.
Soms is een nieuw inzicht leuk. Vaak verhelderend. Maar ook, zo blijkt, kan het iets wegnemen. Een bepaalde charme misschien? Herfst zou nooit meer hetzelfde zijn.

En dan… plotseling zijn we terug in Amsterdam met haar suikerbietenvrije herfstlucht, haar gevallen blaadjes en door de regennevel gefilterde lantaarnlicht.
Hoezeer ik ook besef dat dit soort ochtenden genoten dient te worden, de invulling die ik er gisteren aan gaf was minder romantisch dan het begin van dit stukje deed vermoeden; ik lag nog op één oor.
Uitgeslapen ging ik later in ochtend naar de waterkant. Probeerde wat baarzen te verleiden langs de steigertjes bij het Nieuwe Meer, de sluis bij het IJsbaanpad, de brug bij de Olympiakade. Alles viste ik zorgvuldig af maar tevergeefs….het bleef angstvallig stil.

Op de terugweg naar huis kom ik langs een Haventje. Twee grote zandboten verwisselen van plekje en dat gaat met veel waterverplaatsing en geweld van de schroeven gepaard; het water lijkt te koken. Deze kans kán ik niet voorbij laten gaan en ik parkeer de fiets opnieuw.
In de stroming gooi ik mijn shadje en vis geconcentreerd en vol nieuwe verwachting binnen. Eénmaal voel ik geknabbel en haak ik een baarsje dat een paar seconden later losschiet. Het zou de laatste kans zijn van vandaag.
Als mijn fietsbanden een tijdje later weer naar huis sissen over het donkernatte asfalt heb ik, op mijn manier, toch van de Amsterdamse herfstlucht genoten.

minishadjes...

2010-09-23T19:31:00.004+02:00

De minishadjes deden het weer goed gisteren! En wat zijn ze mooi, die kleine rovertjes.

Bas, dank voor de foto!

De kleine verleiders...

2010-09-18T16:12:00.008+02:00

Ik was er al een tijdje naar op zoek. Verse spiering. Ik vond ze in een héél klein formaat 3-6 cm. ongeveer. Hier gefotografeerd in een klein borrelglaasje.

Benieuwd wat de baarzen er van vinden...een verslag volgt binnenkort!

Zaterdag 19.30 en de eerste baars is reeds bezweken voor de verleiding.

Binnenkort meer spieringtestjes... Ik denk dat ik maar weer eens een bezoekje breng aan de dealer.

Luie baarzen in het donker...

2010-09-16T21:25:00.016+02:00

Vanavond na het eten kriebelde het alweer. Nog even achter de baarzen aan!

Gisteravond viste ik een klein haventje af. Peuteren langs het kantje en onder een oud bruggetje. Maar wat ik ook probeerde...ze hadden er géén zin in!

Vanavond revanche. Naast de shads gaan ook wat wormen mee in 't rugzakje. Als er zo weinig geanimeerd geaasd wordt wil dat nog wel's helpen. Ik heb gróót vertrouwen in wormen als aas.

Rond 19.15 sta ik op één van de ponton's op het Nieuwe Meer. Gisterochtend ving ik hier een mooie baars. Toen 'ie naar boven kwam kwamen z'n broertjes en zusjes mee. Móóie vissen zaten daarbij! Jammer genoeg bleef het bij die ene baars en was het feestje metéén over. Jammer.

Met mijn mini-shadje vis ik in zo 5 minuten een paar meter langs het ponton af. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.

Dan bedenk ik opeens dat ik 't met wormen zou proberen. Ik verwijder m'n shadje en monteer een worm.

Zoeffffff! Het dropshotgewichtje suist naar 3 meter en sleurt de worm achter zich aan. Ik voel nog dat het de bodem raakt en ik kan nauwelijks twee zachte tikjes geven of een enorme - BENG! - en het mosquitohengeltje staat hoepelrond. Ik voel de vis beuken. Grote baars? Snoekbaars? Dan gaat de hengel nóg krommer en plotseling...

staat alles stil...

HUH?! Wat gebeurt hier?!

De vis heeft zich onder water ergens aan vastgezwommen, lijkt het. Ik probeer vanuit alle hoeken maar krijg er geen beweging meer in.
Na een tijdje moet ik het opgeven en even later sta ik met een gerafeld einde dyneema tussen m'n vingers! Balen want het was een mooie vis.

Ik vis verder en verspeel op hetzelfde stukje nóg een onderlijn. In dit hoekje vis ik niet meer!

Voorzichtig verder. Kleine tikjes en af en toe laat ik de worm gewoon even stilhangen. Knabbel, knabbel! Het ragdunne topje registreert het meteen.
Daarna blijft het weer stil, de worm blijkt nauwelijks geschonden...

Zo gaat het verder. Hééél voorzichtig aanbijten, nauwelijks merkbaar. Ik haak nog een visje maar dat lost voordat het in zicht is.

In rap tempo wordt het ondertussen donker. Jammer dat de zomer zo ineens voorbij lijkt; het heeft me toch weer een beetje overvallen.

Voordat ik niks meer kan zien besluit ik nog even mijn oude jachtstrandjes aan te doen. Misschien dat de baarzen zich daar ophouden nu het donkerder is geworden?

Ik knoei verder. Haak een baarsje...ja! ja! los....
Na tientallen worpjes herhaalt dit zich nog een keer.

Uteindelijk wordt het zo donker dat ik vrijwel op m'n gevoel sta te vissen. Ik zie nauwelijks nog waarheen ik werp en dat gaat wel eens héél anders dan ik had bedoeld!
Ik vis nog even door en kijk eens naar tijd; 20.42....

De zomer lijkt voorbij!

Dagen mét schubben!

2010-09-13T00:05:00.011+02:00

Tja...ik weet niet wat dat is, de laatste tijd; ik hoef maar met een hengel aan de slag te gaan of er begint spontaan vis aan te hangen...
Niet dat het altijd van die grote jongens zijn - alhoewel ik niet mag klagen - maar vis vang ik! En dat is leuk.

Verontschuldigingen aan mijn groeiende lezersschare dus. Voor diegenen die dachten dat er alleen maar georeerd zou worden over visloze dagen in een troostend zonnetje met sigaar en buitenmaaltijden; u komt bedrogen uit!

Zaterdag was 't weer zo ver. In een leuk klein jachthaventje heb ik mij een beetje bekwaamd in het zogenaamde "dropshotten"; een oude vistechniek in een nieuw jasje.

Ik herinner mij de 70'er jaren waar wij de baarzen in het Hoornse Diep het leven zuur maakten met onze stukjes ingeknipte ventielslang op een blauwe aberdeenhaak gemonteerd. Een wartelloodje op de bodem om 't spul op z'n plaats te houden.
Soms probeerden we zelf iets met kleurtjes maar simpel was 't! En vangen! Tjongejonge zeg!

Als ik nu zulke baarzen en in die aantallen zou vangen als toen...ach!
We waren jong en beseften niet hoe bijzonder het was; tot vervelens toe baarzen vangen van ver in de 30 cm, sommigen over de 40.
Tuurlijk, ze worden nog gevangen. Groter ook nog wel. Maar in die aantallen? Ik heb het in ieder geval niet meer meegemaakt.

Hoe anders is het nu; de dropshottechniek wordt als een nieuwe vismethode aangeprezen, speciale hengels blijken hiervoor nodig (geloof het maar niet!), en kasten vol met de meest wilde kleuren shadjes liggen voor het grijpen.
Natuurlijk probeer ik ook wel uit. Maar waar begin je? Wat is nog functioneel en waar begint de waanzin van de marketingmachine van visland?

Ieder mag die grens voor zichzelf bepalen natuurlijk, maar wel goed om 's over na te denken.

Mijn visdagje was in ieder geval een fijne. De baarsjes en baarzen deden het weer best. Ik gebruikte een 3 grams spinhengeltje met wat dyneema + 20/00 fluorcarbononderlijntje. Ik heb wat kleine shadjes uitgetest maar er was één overduidelijke favoriet deze dag:

Grappig, al na één dag heb ik een groot vertrouwen in dit mini-shadje.
Het gaat vast en zeker vaker mijn haak versieren als baarsverleider.

Een mooie herfstmiddag...

2010-09-06T23:30:00.008+02:00

Net weer thuisgekomen na een lange vismiddag. Een gloeiende kop van de najaarszon en héérlijk uitgewaaid. De bedoeling was het Twiske wederom met een bezoek te vereren, ditmaal echter op de fiets.

Nooit eerder gedaan. Raar eigenlijk. Ik werd eens meegenomen voor een wandeling daar door mijn vriendin Chelly. Eigenlijk heeft zij me het gebied onder de aandacht gebracht.

Al snel zag ik, tijdens die wandeling dat het een prachtig water was. Vaak zag ik ook vis zwemmen en jagen. Dan gaat het kriebelen bij mij.

Natuurlijk moest er een hengeltje mee en de eerste keren daarna was het – eerlijk gezegd – niet veel; ik moest het water nog leren kennen. Nog steeds als ik er kom is het zoeken naar de vis, maar inmiddels ken ik al wat leuke plekjes. Sinds vanmiddag weet ik het dus ook op de fiets te vinden. Het pontje over naar het NDSM-terrein en dan door Landsmeer. Een uurtje fietsen kost het me ongeveer – de (zoek)tocht méér dan waard.

Helaas is onze weersvoorspeller iets te optimistisch geweest over de wind. Als ik het IJ oversteek denk ik al “hoe zal dat gaan straks? kan ik nog wel werpen met deze wind?”
Voor alle duidelijkheid: ik heb een heel licht vliegenhengeltje mee, een drietje. Prachtig mooi met rustig weer maar vandaag had ik toch liever wat zwaarders bij me gehad. Vooruit, ik moet het er maar mee doen.

Ik vind een klein beschut plekje achter een gebouwtje en peuter wat langs kantjes en onder bruggetjes…zo turbulent de wind is, zo stil lijkt het ónder water te zijn; niets! Geen tikje!
Ik verkas en rijd langs de Oostkant van de plas. Werpen met de wind in de rug is toch wel het prettigst nu. Alhoewel..het valt niet mee! Plotselinge zijwind zorgt voor meerdere worpen die ik niet af kan maken omdat de leader over de lijn slaat. Dat soort ellende.
Op een strandje waar ik even naar een rietkraag gooi gebeurt het; als mijn microspinnertje terugkomt vanuit een achterwaardse worp blaast een windvlaag mijn spinner – pets! – tegen mij aan. Ik voel geen pijn maar de spinner zit wel vast. Voorzichtig voel ik met mijn hand over mijn achterhoofd en nek. Ik kan ‘m eerst niet vinden. Waaraan zit ik nou vast?!

Dan vind ik de spinner. Ik heb een soort gehaakt koordje om mijn nek hangen met daaraan een dito zakje. Erin zit een opvouwbare lepel van titanium, reuze handig voor de frequente outdoors-dinnerman. Het zakje is een creatie van – alweer – Chelly!

De haak heeft zich muurvast in het koordje genesteld en ik mag van geluk spreken. Je zult er maar staan met een haak diep in je nek. Lastig en pijnlijk onthaken zou dat zijn geweest.
Ik SMS maar even. “You saved my neck! Thanks!!!” Ze heeft nog niet door hoe letterlijk dit bedoeld was maar dat ga ik ‘r binnenkort vertellen.

Om een uur of zes begin ik honger te krijgen. Ik kook een pastamaaltijd en geniet die in het avondzonnetje. Het valt me op dat einde van de dag alweer nadert. Het gaat hard met de korter wordende dagen. Ik ben m’n mok vergeten en maak m’n pannetje schoon met water uit de plas. Dan kook ik ‘m even schoon en kan alsnog van de koffie genieten.

Vissen maar weer. Talloze stekjes doe ik aan die in het verleden vaak vis opleverden maar tevergeefs. Ik fiets de plas rond en in de schemering vis ik nog even in de jachthaven die Ard en mij donderdag 77 vissen bracht – wéér niks! Hoe is het mogelijk! Donderdag een topdag en nu niks! Voor de tweede dag geblankt!! Ik pak de boel in en probeer Landsmeer weer te vinden. Dat valt nog niet mee in het donker.

Maar uiteindelijk vind ik de molen weer aan de zuidkant van de plas. Met wat geploeter vind ik ook de pont weer terug.
Als ik daar moet wachten zie ik twee jongens aan het dropshotten. Ik heb ook loodjes en shadjes in de tas… Zal ik nog even?

Nee besluit ik. Het is genoeg geweest. Ik moet nog een flink eind voor ik weer in Zuid ben.
Een andere dag beter. Moe, zonder schubben maar zéér voldaan kom ik rond 22.15 weer bij m’n huis. Mijn doel is bereikt; genieten van de (voorlopig) laatste zonnige dag.
Morgen weer regen.

Een (zon)dag zonder schubben...

2010-09-05T22:33:00.013+02:00

Vandaag een dagje met vriendin Maya op pad geweest.

Naar zee? Eh ja, leuk maarehh....heb je Spaarndam wel eens gezien?!? Vroeg ik (met in het achterhoofd die fantastische visdag met Ard, afgelopen donderdag).

Maya staat altijd open voor iets nieuws en dus ging er een licht spinhengeltje mee - naar Spaarndam - zoals u al begrepen had.

Het werd een heerlijke dag; Stukje rijden. Kopje koffie doen. Goed boek mee natuurlijk. Beetje rondgezworven met de auto, stukje gewandeld, de bermtoerist uitgehangen en verder redelijk lui geweest. Zoals dat, volgens Maya, hóórt op een echte zondag.
(niet dat zij zich normaliter daar iéts van aantrekt; intégendeel zelfs!)

Het hengeltje wat meeging is gebruikt. Dat wel. Er werd helaas geschut en dus mocht ik in de sluis niet vissen.
Het gemaal leek verlaten te zijn. Geen tikje op een spinner of shad gehad. Ik had het snel door; óók voor de vissen was het zondag. Voor de mijne wel ten minste!

Ik heb het bij m'n boek gehouden.

Een waardeloze dag!

2010-09-04T22:22:00.010+02:00

Donderdag 2 september. Uitslapen is er vandaag niet bij. de wekker verjaagt Morpheus ruw om zes uur.

Ik rek me uit, inspecteer nog even de spullen die ik de vorige avond heb klaargezet:

Een vliegenlatje (#3) en een eigenbouw spinhengeltje uit de 80’er jaren gaan mee. Verder een net, rugzakje, wat brood, ’t spul om koffie te kunnen zetten en een zak vol forelbroodjes; een natuurlijk vervolg op mijn activiteiten van afgelopen zaterdag.

Wat microspinners natuurlijk, een paar vliegen en een regenjas. Een bui zullen we natuurlijk wel krijgen. Hoe kan het ook anders!

Ard ziet er akelig opgewekt en monter uit. Hij mag dan ook een dagje bij vrouw en kinderen vandaan en da’s natuurlijk altijd heerlijk.

Zoals we hadden afgesproken rijdt Ard naar het Twiske. Hij heeft een nieuwe gratis parkeerplek ontdekt zodat we een mooie lange wandeling wel op onze buik kunnen schrijven; binnen 5 minuten staan we al aan het water. Nog bedankt hè!

De zon is al op en wij doen een poging om in het jachthaventje rustig te vissen. Ard probeert z’n floretje en ik m’n vliegenhengel te vissen. Dat lukt niet bijster goed; de eerste worpen al begint een baarsje Ard te plagen en zet z’n floret in een klein bochtje. Mijn minispinners blijven ook niet ongemoeid maar gelukkig niet zo erg als bij Ard.

De baarzen laten ons niet met rust. De kleintjes roepen steeds maar hun grotere broertjes erbij en de hengels moeten steeds harder werken. Tijd voor koffiedrinken is er helaas niet bij!

Zoals ik al zei; ik werd niet zo erg geplaagd als Ard. Op een gegeven moment had Ard al 16 x een vis van z’n spinner moeten halen terwijl ik nog maar 4 keer last had gehad van vis.
Ik moet zeggen dat zo’n vliegenhengel met microspinner toch een stuk rustiger vist!

Ard blijft er gelukkig redelijk onaangedaan onder. Fijn want als Ard ook nog sjacherijnig zou worden…dat kunnen we er niet bij hebben!

Uit pure solidariteit pas ik m’n techniek aan. ’t Is zo sneu als je vismaat steeds moet werken en jij een beetje relaxt met de vliegensokje staat te zwaaien.
Ik doe een worm aan mijn microspinner maar dat werpt niet zo fijn. Geeft niet, onder de steigers (of er vlak tegenaan) zit de baars ook wel! Met de lijn tussen de vingers loop ik over de steigers. Af en toe een tikje, huppeltje. Je doet wat voor je vismaat. Gedeelde smart is halve smart, nietwaar?

Ik was de dag begonnen met vliegvissen maar met een micro-spinnertje. Roof-vliegvissen noemen we dat, geloof ik. Een ruiser, die ik ving heet vandaag dan ook “roof-ruiser”.
Nu ben ik óók nog aan het verticalen én met een wormpje. Het wordt steeds ingewikkelder deze dag. Inmiddels is het zo ver gekomen dat Ard en ik het er over eens worden dat dit nu “verticaal roof-vliegvissen met levend aas” heet.

Hoe het ook heet, het werkt wel! Ard is niet meer de enige die last van veel vis heeft. Af en toe roepen we even over de steigers naar elkaar of houden we even een vis omhoog om te laten zien dat we niet de enige zijn die last heeft van die beesten.
Ze worden ook nog eens lastiger en groter naarmate de dag vordert. We lachen er maar om…die gekke vissen!

Een forse roofruiser komt mij plagen en zelfs een baars die zó’n pens heeft dat ik het net óók nog nat moet maken. Nou fijn, dat gaat weer lekker ruiken in de auto straks!

Op de één of andere manier blijven we toch redelijk vrolijk. Zelfs als de snoekjes Ard meermalen bezoeken. Gelukkig zijn het niet van die héle grote vandaag!

We blijven roepen naar elkaar: 20! en jij?! 11! (half uurtje later) ikke 25! jij?! 18!

Zo gaat het maar door en ik probeer Ard’s leed te verzachten door ook te vangen en er maar een spelletje van te maken. Misschien krijgen we wel 100 vissen aan de haak, zuchten we. Het zou wat zijn!

Hé, ik heb er nu 29! roept Ard als ‘ie na een tijdje weer bij mijn plekje komt. 36! roep ik terug. Ard schrikt er van en probeert te laten zien dat het echt nog wel erger kan. Gelukkig is Ard ook met mij begaan...

Als het 45-32 staat gaan we koffiedrinken bij de auto en SMS’én onze vriend Ap even.

“Hebben al 77 vissen gevangen. Zijn door kunstaas heen en willen naar Goedvolk. Heb jij ’t adres bij de hand?”

Gelukkig krijgen we meteen een SMS-je terug. Nog bedankt Ap! Zonder jou hadden we veel langer moeten zoeken!

Na de koffie rijden we naar Goedvolk in Haarlem.
In zijn ongeduld om naar een rustiger viswater te komen geeft Ard een dot gas. De hete koffie vliegt in mijn kruis en de bekleding. Dat kon er ook nog wel bij!

Bij goedvolk kopen we beiden loodkopjes en shadjes in. Ik koop ook wat dropshotloodjes.

Ard weet nog wel een rustige plek in Spaarnedam. Klopt! Een half uurtje heerlijk rustig gevist en géén last van wat voor vis dan ook!

Ik krijg wel één tik op de hengel. Ard vertrouwt het niet helemaal en wil meteen verkassen.

Niet zo’n beste zet, blijkt! Verdorie! Bij de eerste inworp alwéér een baars en nóg een. Om moe van te worden, die beesten!

Eigenlijk is het die middag niet meer beter geworden. Méér en méér bleven die krengen ons plagen. We zijn maar een biertje gaan drinken om er ten minste even van af te zijn. Maar Ard moest nog rijden en meer dan één biertje zat er niet in. Dus….moésten we wel weer aan de bak.

In dat kleine sluisje vingen we zoveel baarzen dat onze teller op een gegeven moment op de 90 stond. Ik had het meeste pech en moest ook nog eens een snoekbaars van 68 cm van m’n lijn verwijderen. Gelukkig wil Ard mij wel even helpen met het onthaken.

“Als je dúrft terug te komen óf je broertjes óf zusjes dan doen we hetzelfde met je als die forellen van Harry!” siste ik. Het heeft geholpen! De verdere middag geen last meer gehad van snoekbaars!

Omdat we inmidels allebei een akelig pesthumeur hadden, dat snapt u, besloten we de sluiswachter, die onze Ap zo onvriendelijk bejegende laatst, nog even te plagen. Nog geen 30 seconden Ap! (we hebben geklokt!) En daar galmt over het water:

“We staan hier toch niet te vissen, hè?!?”

Nee! We mogen eindelijk naar huis! Riepen wij. De 100 is bereikt!!!

Niet helemaal waar overigens...100 op 4 na… Je ziet, zelfs dát lukte niet!
Al met al…een wáárdeloze visdag. Ard, toch bedankt voor alle steun. Je bent een echte vriend!

Na gedane arbeid...

2010-09-04T14:02:00.010+02:00

Is het goed vissen. Zo blijkt in ieder geval.
Waar ik de laatste weken geen tijd en energie over had heb ik nu plots een hele week om te vissen. Heerlijk!

Al een tijdje stond het op het programma om vriend Harry eens te bezoeken. We schrijven regelmatig op hetzelfde forum en hadden elkaar alleen nog maar op de "digitale snelweg" ontmoet. Zaterdag 28 augustus komt daar verandering in; Harry organiseert een uitje voor de "Lichtervissen-mannen". Door allerlei omstandigheden kunnen andere forumleden niet komen zodat het een onderonsje wordt.

Een uitje op de Broekbeke te Geesteren is het doel. Een zgn. "forellenput".

Ooit, in een grijs verleden heb ik wel eens op een dergelijke vijver gevist. Dat was in België en op vakantie. Ik kon toen geen viswater in de buurt vinden en heb mij toen maar tot deze visserij gewend. Dat was indertijd een échte dag zonder schubben. Uiteindelijk ben ik toen mistroostig naar huis gefietst met een gerookte forel voor thuis en wat Belgisch bier achter de kiezen ter vertroosting, zwerend dat ik me nóóit, nee nóóit en te nimmer meer zou verlagen tot deze gedegenereerde vorm van aquariumvisserij.

Hoe anders zou deze dag verlopen. Harry haalt mij met de auto van het Station en al snel zitten we achter een Twents bakkie koffie. Ook een balletje gehakt gaat er wel in. De, in mijn ogen, wat kunstmatige visserij spreekt mij niet bijzonder aan. Liever zie ik vis toch "au naturel" zwemmen en moet ik meer moeite doen om de vis te zoeken. Hier wéét je dat ze er zitten; letterlijk kruiwagens vol!
Zijn ze daarom makkelijk te vangen? Niet per sé natuurlijk. Zeker niet als ik naar de vangsten om mij heen kijk. Gelukkig zijn er meerdere vijvers en hebben wij het geluk in de niet afgehuurde Grote vijver te mogen vissen met ook al weer de Grotere forellen. Het is hier zéér rustig godzijdank! Slechts één andere visser zit hier een flink eind verderop en zo blijven we dus verschoond van kantoor- en ander volk wat vissen verwart met het drinken van veel flesjes bier en bijbehorend gebral. Brrr!

Kortom: ik ken forellen meer van achter een plastic folieverpakking en in gerookte toestand dan in zwemmende staat. Tijd om daar iets aan te doen.

Voor deze middag heb ik een vliegenhengeltje #3 meegenomen, een mooi licht stokje.
Als ik Harry's verhalen hoor over de kracht van die grote forellen dan kon dat wel eens een tikje aan de lichte kant zijn. Ik merk het wel. Ik vis liever wat aan de lichte kant dan te zwaar waardoor een vis nauwelijks kan laten zien wat 'ie waard is.

Aan mijn leader bungelt vandaag een door Harry vervaardigde microspinner, bladmaat 14 mm. Deze gaat vandaag door mij getest worden. Ik ben benieuwd of er goed mee is te werpen met een drietje en ook of de leader niet te veel kinkt. Beide zaken blijken mee te vallen en na de eerste worpen worden we dan ook beloond met....een E-NOR-ME bak regen over ons heen. "Hier ben ik niet voor uit Amsterdam gekomen!" denk ik en vis gewoon door zolang het kan. Pas als de bliksemflitsen ons om de oren slaan lijkt het me verstandiger aan de koffie in de kantine voorrang te geven.

Koffie op? Da sta ik alweer buiten om te kijken wanneer het weer veilig is; ik wil geen moment van de kostbare vistijd te verspillen!
Harry en ik lopen door wat lichte regen naar de hengels toe en vissen door.
In no time voel ik weerstand, buigt de hengel diep door en.... @#%$@! blijkt vrijwel m'n hele leader verdwenen! Wat een knal zeg; dat belooft nog wat!

Ik repareer m'n leader met een stuk 16/00, knoop een nieuwe microspinner aan en sta even later alweer met een kromme hengel. Een mooie forel, zo'n 45 centimer, vecht voor wat 'ie waard is. Dat is héél wat. 't Lijkt of ik een klein karpertje op anabole steroïden aan de hengel voel trekken! Ditmaal weet ik de zaak heel te houden en kan de vis na een paar minuten landen.

We vissen door en vóór de regen is opgehouden ligt er nog een forel in het net; 60+ blijkt later en een derde volgt ook nog. Wát een middag en wát een sterke vissen!

Om een uur of vijf stoppen we er mee. Harry maakt thuis de forellen schoon en ik krijg een al eerder gerookt exemplaar mee. Die is inmiddels geconsumeerd en smaakte heerlijk!

Harry, bedankt voor deze topdag! Het was leuk je ontmoet te hebben. De volgende keer gaan we "wild" vissen, o.k?

Werk en vissen....

2010-06-29T08:05:00.013+02:00

O, wat zou ik één dezer dagen graag eens gaan vissen!
Of gewoon even luieren. Even niks!

Nietsdoen. Een zéér nuttige en zwaar ondergewaardeerde activiteit in deze "rat-race-maatschappij".
Je mág zoiets bijna niet meer hardop zeggen, maar ik kán het natuurlijk niet laten. Je krijgt altijd bedenkelijke blikken. Iets van: "Werk jijwel hard genoeg?" & "Het kan niet altijd feest zijn, toch?!"

Waaróm niet dan?!?

Houd jezelf niet voor de gek... leef nu! En mocht u het zich kunnen veroorloven....
néém de tijd en ga lekker vissen!

Karper Diem!

Ondanks dat ik tracht de kunst van het nietsdoen te beoefenen moet er toch af en toe eens gewerkt worden. Brood en spelen moeten er immers ook komen. En niet te vergeten... het dak boven mijn hoofd!

Niet alleen MIJN dak, maar ook dat van mijn vrienden Therponaikes & Marieke en hun kids. Een fijn ruim huis met twee badkamers...go Americain my friend!

Om kort te gaan en in schrijnende tegenstelling tot wat ik hier eerst preekte: weinig....érg weinig vrije tijd voorlopig. Als u eventjes geen stukjes aantreft dan wéét u waarom.

Al zal ik wél 's een visje in het mozaiek loslaten ;)

Sigaar en Swingtip...

2010-06-22T10:54:00.002+02:00

Een sigaar en de swingtip. Ik hóór u denken; wat heeft dát met elkaar te maken?!

Niks eigenlijk; en toch ook weer alles. In mijn optiek ten minste.

Waarom heb je enerzijds “dry fly-puristen” die hun neus ophalen voor zoiets ordinairs als een mestpiertje en anderszijds vissers die slechts dan pas menen te vissen achter een vaste stok en een pennetje?
En vissers die een klein bergstroompje onbewogen voorbijwandelen maar een onhoudbare drang ervaren zodra er maar een bootje naar zee vertrekt. Dit, om maar eens een paar voorbeelden te noemen. Zoveel mensen, zoveel manieren van vissen. En dus ook zoveel manieren van beleven.

Er is iets wat ons raakt, wat ons hart sneller doet kloppen als we ons weer naar de waterkant begeven. Een verlangen naar een beleving. Een heel nieuw avontuur misschien. Verwachtingsvol uitkijken wat we nu weer gaan tegenkomen Of opnieuw naar die éne speciale plek waar het ooit gebeurde… een rendez-vous met de vis zogezegd.

En als je dan op je plek zit, en aan het vissen bent dan kan het gebeuren dat je iets voelt. Een soort ontspanning die langzaam over je komt en waarbij alle zorgen van de wereld even niet meer lijken te bestaan. Misschien kent u dat ook? Misschien zegt het u niks. Ik zei het al; zoveel mensen, zoveel manieren van beleven.

Om zo’n mooi en - om voor mezelf te spreken – meditatief moment te bekronen steek ik graag een sigaar op.
Nee, niet zo’n kleintje.
Eén die past bij het moment en waarmee je rustig een klein uurtje rooksignalen kunt geven. En altijd, bijna altijd denk ik dan even aan mijn opa.
Een man die érg genoot van zijn sigaar en – op zíjn manier – van het leven.

Hij heeft, voor zover ik weet, nooit een hengel aangeraakt in zijn leven, of…het moeten die van mij zijn geweest.
Om even te bewonderen. Of om te keuren bij een aankoop. Alhoewel zelf geen visser deed ‘ie dat toch met aandacht. Hij heeft blijkbaar altijd erg veel plezier in mijn vissende acitiviteiten gehad. Talloze hengels heb ik van ‘m gehad en elk jaar de sportviskaart. Dat was elk jaar weer zijn kado.
Talloze avonturen heb ik met ‘m gedeeld als ik weer thuiskwam. Soms ging ‘ie ook mee.

Je zou rustig kunnen stellen dat ik zonder mijn niet-vissende opa nooit de sportvisser zou zijn geworden die ik nu ben. Misschien vis ik wel op dezelfde manier als ik anders zou hebben gedaan (al zullen we dat natuurlijk nooit weten). Maar mijn beleving van het geheel is anders. Mijn set herinneringen en associaties die er bij komen kijken zijn mede door hem bepaald.

En dáár hoort, u begrijpt ’t al, die sigaar bij!

Het zakje en de Zeelt...

2010-06-18T12:10:00.003+02:00

Dinsdag. Het is half vier als ik nog even kan vissen. Ik ben onderweg naar mijn (tijdelijk) vaste plekje waar ik al enige karpers verspeelde aan struweel en sterkte.

Sterkte van de karper en juist het ontbréken daarvan op de haakknoop. Ik heb me voorbereid, beide lijnen vervangen en hoop eerder gemaakt fouten te kunnen vermijden.
Eigenlijk is de plek niet goed voor zo’n lichte visserij. Net te veel takken en onderduikadresjes voor de karper. ’t Is vragen om moeilijkheden…
Wat doe ik dus? Juist…ik zit er weer!

Deze plek heeft al bewezen goed te zijn voor een karpertje af en toe maar ’t is niet het eerste waar ik naar op zoek ben. Ik heb een doel, dit visjaar. Een soort zelfopgelegde missie bijna. Een doel dat Zeelt heet.

Zeelt, mysterieus mooie vis, juweel van de sloten en vanwege z’n kracht ook wel
“de groene karper” genoemd. Een naam die ik graag in ere houd!

Da’s dan ook precies de reden waarom ik graag met wormen en slakjes vis, een geliefd voedsel van deze vis. Mestpiertjes kweek ik zelf en de slakjes zoek ik gewoon op in het gras en op de (onderwater)planten.

Vandaag gaat na een half uurtje de “telefoon”; de swingtip klimt snel de lucht in en blijft gestrekt staan. Rustig hef ik de hengel…meneer Zeelt, bent u daar?

De hengel kromt op een zwaar gewicht. Verder is het even stil.
Dat blijft helaas zo, er zwemt niets aan de andere kant van de hengel. Ik kan het even niet geloven; zo’n voorbeeldige aanbeet en dan toch….
Grond? Zit ik vast?!

Voorzichtigheid is altijd geboden. Het is in het verleden al meerdere keren voorgekomen dat de grond toch achteraf bleek te kunnen zwemmen…en goed ook!

Helaas, helaas! Ik wijs met mijn hengel naar de plek waar mijn lijn in het water verdwijnt en trek voorzichtig aan de lijn. Langzaam komt er beweging in het zaakje en na voorzichtig trekken land ik mijn eerste uitwas van de consumpiemaatschappij anno 2010; een plastic zakje. Keurig voorin gehaakt.

Verder vissen. Opnieuw een aanbeet. Opnieuw vast ook! Maar slechts even.
Ik vermoed dat het koppeltje wormen op de haak dermate vitaal is dat ze ook ónder water de grond in willen. Ik snijd de uitstekende delen af met mijn zakmes en prik die ook op de haak. Mooi compact kluitje krijgen we zo… Waarschijnlijk zijn mijn kansen bij het aanslaan ook iets beter geworden op deze manier. Ik hoop het van harte!

Niet lang daarna sla ik op net zo’n aanbeet als de eerste. De reactie is ex-plo-sief!
Een kolk en een klap op het water zoals ik nog niet vaak eerder meemaakte. Ik zie een deel van een vis even boven water uitkomen.
Het water begint te kolken op de plek waar de vis gehaakt is en met verbazing zie ik toe hoe de vis vecht. Eerst bonkend, dan langzaam naar links vergezeld van dat prachtige getik naast mijn oor van de Penn. Plotseling draait de vis en komt recht op mij af met een snel schot. Ik heb moeite om de lijn onder spanning te houden.
Vlak voor mijn neus, heeft de vis beslist, wil ‘ie het uitvechten. Het water kolkt en bruist als de vis omhoog komt.
Ik sta verbaasd. Ik had iets groters verwacht en hield ook meer rekening met een redelijk grote karper dan dat wat ik nu te zien krijg. Een zeelt. Ik zie nét genoeg om ‘m duidelijk te herkennen en als meneer mij zijn visitekaartje heeft overhandigd -zo lijkt het wel - vind ‘ie ’t nodig een poging te doen de 10 meter sprint voor zeelten iets scherper te stellen. Wát een kracht en wát een snelheid! Prachtig! Ik ben zwaar onder de indruk!
De haak wordt thuisbezorgd. Netjes voor mijn voeten. Als ruil voor het spektakel heeft de zeelt mijn wormen meegenomen. ’t Zij hem (of haar) van harte gegund!
Groei er maar lekker van. Mijn tijd komt nog!

Verhalen over falen...

2010-06-15T00:28:00.011+02:00

En zondagochtend wéér zo’n ochtend. Vroeg op. Rond zessen meen ik.
Dit keer heb ik er niets voor gedaan, geen wekker of niks. Samen met de vogeltjes word ik wakker. Nou ja…zij zijn altijd iéts eerder.

Terug naar “the scene of the crime”. I want a revenge! Vrij moeiteloos sta ik op. Iets wat rustig bijzonder genoemd mag worden. Ik ben bepaald geen ochtendmens en stá ik op dan ben ik meestal “a slow starter” zoals dat zo fraai heet.

Vissen is bijzonder. Sinds mijn vroege jeugd kan ik me herinneren dat ik opstond op tijden als half drie en dan een uurtje (of meer) fietste naar een plek waar het volgens mij die ochtend zou gaan gebeuren. Ik denk dat daarin het geheim schuilt van het kunnen opstaan en zelfs dat “vanzelf” wakker worden; de verwachting.

En al-tijd gebéurt ’t ook… al-tijd weer! Is het niet een mysterieus mistgordijn wat over de velden hangt, dan is het wel de reiger die pal voor je op het fietspad landt en geschrokken en krassend een doorstart maakt zodra ‘ie z’n fout bemerkt. In die dromerige ochtenden zag ik egeltjes rondscharrelen, een verdwaald hert in een buitenwijk en méér dan eens de raarste diersoort van allemaal; hevig slingerend na een feestje of verjaardag; mummelend in zichzelf of luidkeels brallend, al naar gelang de aard en stemming van het beestje.

Maar niet deze ochtend. Nóg niet althans.

Héél anders dan gisteren. Het is stil. Geen bellen en geen zuchtje wind. Ik vervang acuut mijn swingtip voor de lichtste die er is van deze lengte. Ook 50 cm maar véél dunner; een ragfijn grafiettipje. Het kan het verschil uitmaken nu.
Maar niet na eerst wat hennep en gekiemde mung (het taugéboontje) op mijn voerplek geschoten te hebben. Ook gaat er een handje vlak voor de paaltjes aan mijn voeten. Verder heb ik mij van tevoren al vergewist dat ik toch écht ditmaal ’t aas bij me heb; wormen ditmaal. Rood, gestreept, springerig en…eigen kweek!

Ditmaal liggen er wat meer slakjes en die krijgen de eer om het spits af te bijten.
De vis haalt ongeïnteresseerd zijn neus op lijkt het; ik zie weinig leven in de tip.

Vanuit mijn rechterooghoek zie ik echter een bellenspoor aankomen. Op de plek voor de paaltjes lijkt het even later alsof er een doos bruistabletten is afgezonken. Ook zie ik het water beginnen te walmen. Een flinke stofzuiger met “staartventilator” staat daar beneden te werken! Mijn hartslag gaat iets omhoog en ik haal, zéér langzaam bewegend de hengel iets zijwaarts omhoog en draai rustig de lijn binnen.
Geen geplons als het 5 grams wartelloodje door het wateroppervlak snijdt. Heel kalm om de azende vis niet te verstoren. Zelfs mijn bewegingen beperk ik tot het minimum en dan ook nog een zéér vertraagd.

Ik laat de swingtip zitten maar verwijder de montage met loodjes en siliconeslang en knoop snel de haak weer aan de lijn. Niéts overtolligs. Kale haak & twee grote wormen verdwijnen langzaam wegzinkend onder ’t oppervlak. De lijn tussen startoog en molen trek ik een centimeter of 70 opzij. Lichtjes tussen de vingers en wachtend op wat komen gaat...

Lang duurt het allemaal niet. Een minuut ternauwernood voor de lijn zonder enige aarzeling tussen mijn vingers wordt weggegist en de lijn strakloopt.
Misslaan is bijna onmogelijk hier, zodat ik enige tellen later met een hoepelronde hengel sta. Nog enige doosjes bruistabletten worden opengetrokken en de lijn snijdt strak door het wateroppervlak, van de kant weg. Goed zo! Zoek het midden maar op visje!

Een aantal meters scheurt de vis weg. Een flink bellenspoor in zijn – of haar – kielzog achterlatend. Helaas is dat niet het enige wat de vis achterlaat; na een aantal meters schiet de haakknoop los en veert de hengel terug...... terug naar af!
Ik ben verbijsterd als ik de achtergebleven lijn bekijk. Ik kan nog zien waar de haak heeft gezeten.
Ik zet een nieuwe haak aan, maak de lijn nat en trek rustig aan. pats! Ook de volgende knopen breken té gemakkelijk of glijden onder druk weer van de haak. Dit kan niet de bedoeling zijn. Nou is 12,5/00 en 0,8 trekkracht weinig, maar er is niks over aan reserve. En nee, ik heb een verse lijn.
Ik probeer een andere knoop (de Palomar i.p.v. de kunstaasknoop). Die is wel sterker en slipt niet maar breekt ook te snel.
Hier moet ik iets mee. Later. Ik heb wel een reservespoel maar die bevat dezelfde lijn dus da’s geen optie!

Dan vis ik verder en haak na enige tijd nog een karper. Een paar minuten weet ik ‘m bezig te houden voor ‘ie ook, net als gisterochtend, de takken links van me induikt.
Hier is niets meer te redden; wéér breekt de lijn.

Ondanks het falen en de gebroken lijnen is mijn humeur allerminst gebroken. Ik kom terug!

Cyprinus carpio et l'escargot.....

2010-06-11T22:54:00.015+02:00

Geen béste berichten de laatste tijd. Gisteravond nog las ik een blog waar ook een hele dag vissen werd beschreven... zónder enig leven. Zo'n bemoediging had ik nét nodig; na de vorige visloze sessies had ik net weer een beetje moed, haha!
Toch naar het water gegaan 's avonds. Vissen zonder hengel. Beetje observeren, beetje gevoerd op wat plekjes en zowaar wat vis zien draaien.
We gaan het wel zien morgen, dacht ik.

Vanmorgen ging dan om 05.00 de wekker. Vrijwel alles stond klaar. Alleen nog even koffie maken en brood en dan de deur uit.
Als ik een half uurtje later het sluisje op het IJsbaanpad passeer flitst het door me heen; de maden! Oei, ik ben de maden vergeten!!! Alles...álles had ik klaarstaan, behalve die beestjes. Ze kruipen nog nietsvermoedend rond in hun bakje in mijn donkere koelkast. Ik rijd maar verder en denk iets van: dan maar met de mung-boontjes vissen. Wie weet vind ik nog wat wormen...'t is nog aardig vochtig aan de grond.

Prachtig roerloos ligt het water er nog bij. Geen rimpeltje. Hier en daar zie ik wat bellenplakkaten; de karpers zijn in elk geval actief! Grote karper zal wel een te hoog gegrepen doel zijn voor mijn ultralight hengeltje maar een bescheiden formaatje is nooit verkeerd immers? Zeelt is ook aanwezig. Die lagen vorige week op een avond te paaien hier. Nu nog vangen!
Mijn zeeltscore staat nog steeds op 0... (en dat frustreert mij lichtelijk).

Na een half uurtje vissen en wat slome tikjes zie ik een slakje naast mij in het gras.
Ik haal in en vervang de mungboon voor het slakje - met huisje en al - en werp in. Nauwelijks is de swingtip getrimd of hij loopt in één keer door naar boven. Ik zoek contact en denk vast te zitten aan de grond. De hengel staat krom tot in het handvat als de grond langzaam begint te zwemmen. Langzaam,
l a n g z a a m....zodat ik denk een grote brasem gehaakt te hebben. Hij wil alleen niét omhoog en dat zijn we hier niet gewend van Abramis Brama... Rustig 5 meter naar rechts, 10 meter naar links en de hengel staat krom als een hoepeltje. Alles gaat héél langzaam en beheerst maar een snel schot als bij een karper blijft gewoon uit. Héél langzaam weglopen dan. Dat fijne zachte "ping ping ping" geluid van de Penn Sargus maakt dat ik er toch wel heel veel lol in heb. Prachtig!
Een flinke kolk op een meter of 10 voor me. De vis vecht tegen de constante druk van de hengel en even denk ik een schaduw te zien. Langzamerhand win ik een paar meter lijn. Dan plots besluit de vis de kant op te zoeken. Net naast me staan een aantal jonge boompjes aan het water en daar zoekt 'ie z'n heil.
Ik vind het geen goed idee en probeer de vis nog uit de kant te jagen met enig gestamp. Het mag niet baten, de vis zwemt zich vast in de takken.
Ongelofelijk. Wát een geluk dat de lijn nog niet gebroken is! (ik vis met 12/00 stylon) Ik houd de lijn onder spanning, loop wat naar links en druk voorzichtig met mijn net in het water, roep wat aanmoedigingen naar de vis om toch maar weer te gaan zwemmen en het wijd op te zoeken. Zowaar, het lukt! Hij scheurt nog een keer naar het midden en wéér weet ik 'm langzaam terug te krijgen. Ik ben al zeker zo'n 5 minuten bezig. Deze creatieve vis , die het over links niet lukt probeert het nu over rechts en schiet opnieuw de kant in. Volgens mij zit 'ie er nog aan maar ik kom niet meer in de buurt. Een hoop takken en doornig braambos verspert mij de weg en we staan in een patstelling, deze vis en ik. Even later breekt het nylon met een droge knal.

Klinkt raar misschien maar nu kan mijn ochtend al niet meer stuk; geen schubben maar wél een mooie ochtend!

Ik weet nu dat de slakken in trek zijn, stop even om in het gras verder te zoeken maar ik vind vreemd genoeg bijna niks; één klein wittig naaktslakje. Het krijgt overwijld zwemles. Wéér is er nauwelijk tijd om de tip te trimmen; de zaak loopt meteen strak en ik sla.... mis! Waarschijnlijk nét te vroeg.

Ik vis verder met boontjes maar het animo is minimaal. Dan bedenk ik dat ik nog niet ónder water heb gezocht. Ik trek een bos waterplanten uit de kant en vind opnieuw slakken. Of het aan de soort slak ligt of de vis op is gehouden met azen, ik weet het niet maar écht bijten doen ze niet meer.

Dan, als ik het net zo'n beetje op wil geven. Kijk ik naast me. Op het roze deksel van het voerbakje ligt een dikke naaktslak. Beetje groot voor haakmaat 8 maarja...ik wil wel eens zien wat er gebeurt.
Helaas, helaas! Mijn haak raakt bij het inwerpen nét een blaadje van de boom naast me. Ik zit vast en de slak vliegt alleen verder. Dag slak.
Even voel ik me heel dom.

De laatste twee waterslakjes gaan mee naar huis. In de vijver. Mogen ze lekker groeien. Je weet maar nooit immers?

En alwéér zo'n dag...

2010-06-03T13:15:00.004+02:00

De naam van mijn blogje doe ik inmiddels eer aan.
Gisteren wéér zo’n dag. Zónder schubben dus.

Vermoeid van vele zaken toog ik naar het water om een poging te doen mijn hoofd wat te laten leegwaaien.
Belangrijke attributen ter verhoging van de feestvreugde waren:

een thermoskan koffie
een forse sigaar
een zelfgemaakt mini-tafeltje (in de testfase).

Sprak ik vorige keer al van een feestelijk bloementapijt; dit keer was het extra mooi: een groepje ganzen, spelend tussen de witte bloemen in de ondergaande zon. De kopjes staken overal tussen de bloemetjes uit.

Zo pittoresk de omgeving, zo ongeïnteresseerd de vis. Er werd voorzichtig genibbeld van een made op haakje 20, de swingtip werd af en toe gelift alsof die actie een enorme inspanning vergde. Elke poging om contact met de vis te zoeken bleef tevergeefs.
’t Is dat ik al zo lang met dit systeem vis en wéét wat ik kan vangen op goede dagen, anders had ik terstond alle vertrouwen in deze visserij verloren.

Samen met de stoel (omdat mijn rug het op het kistje toch wel érg te verduren kreeg) geeft het tafeltje mij toch wel een beetje het gevoel met een oudemannetjesvisserij bezig te zijn.
Volgende keer maar weer ‘s struinen. Een vliegenhengeltje mee, een lief vlokstokje of misschien wel de centrepin pakken….wie weet?

Roerloos

2010-06-01T00:11:00.011+02:00

Vanavond, na het eten, nog even kunnen vissen. Mijn plek waar ik vorige week ben lekgestoken door de knutjes ziet er levenloos uit. Het voelt meteen niet goed.
Ik schiet wat hennep en kleine gekiemde mung-boontjes op m’n plek
Na zo’n 20 minuten later nog geen tikje op de swingtip gezien te hebben weet ik genoeg. De vis lijkt niet echt aan het azen.
Aan een andere zijde zie ik een zonnetje op de kant staan. Dat lonkt behoorlijk.
Wind op ’t kantje ook, mooi.
Als ik aankom blijkt het gras ter plekke uitbundig versierd te zijn met een bloementapijt. Een feestje om te zien.
Ook zie ik vis, maar alleen in het oppervlak zie ik brasem en karper zwemmen.
Naarmate de schemer meer vordert lijkt de vis actiever te gaan azen. Héél voorzichtige belletjes af en toe…
Mijn hoop neemt toe maar blijkt al snel tevergeefs. Ook deze avond beroert nog geen trilling de swingtip. Wat ís dat toch, de laatste tijd?
Vertrouwen en volharden, dat zal wel nodig zijn de komende dagen.
Ik schenk koffie in, steek een sigaar op en zie de ondergaande zon de plas in een laatste warm licht dompelen.
Ik zie een vliegvisser, die het ook moeilijk heeft hier. Maak een praatje en rijd naar huis. Tevreden wel.

Hoe het begon...

2010-05-31T01:24:00.003+02:00

Het begon als een grap. Zoals wel meer dingen waar later wat goeds is uitgekomen.

De afgelopen week nog verklaarde ik op het forum van de Lichtervissers, een club waar ik erg trots op ben daartoe te mogen behoren, dat ik zou vangen óf anders mij zou gaan specialiseren in het schrijven over visloze dagen.

Ondanks vangsten, die er dus wel waren, blééf het maar in m’n hoofd zitten;
een blog waar ook de “dagen zonder schubben” tot z’n recht zouden komen.

Uiteraard is “geen schub vangen” niet het hoogste doel. Wél om ook uit de dagen waarop de vis verdwenen lijkt, je door de knutjes half wordt opgegeten of je totaal verregent, je thermos met koffie omvalt en meer van dit soort ellende nog iets positiefs te halen. Het lukt mij niet altijd.

Af en toe een visje zal ook bést langszwemmen op deze blog. De beleving van die kostbare visdagen staat echter bovenaan. Vaak is het niet de vis alleen die de dag maakt maar alles daaromheen. Ik probeer me daar meer bewust van te worden en anders te kijken naar mijn omgeving.

Welkom!