achteâh duh karpeâh aan!

Vanmôhgen in alle vroegtuh stond Ap voâh duh deur. (uit duh Haag dus)
Zondag, acht uur hadden we afgesproken.
Zal ik dan beneden klaarstaan?
Nei hoâh! Niet nodig. Misschien ben ik wel wat lateâhr. Ik bel wel als ik eâh ben!

Volgende ochtend: 07.37  (telefoon gaat over)...   Ik ben eâh al !


Shit, denk ik. Wat vroeg!

Ik laat mijn nog dampende en nét klaargemaakte havermout maar staan en loop naar beneden.
Leuk om Ap weer te zien (het was al een tijdje geleden dat we samen visten). In de auto, op weg naar de kop van Noord-Holland, praten we wat bij. We drinken koffie en komen niet lang daarna bij ons water aan. Het huisvest prachtige en sterke karpers.
Ap is hier vaker geweest. Met is mijn eerste keer hier.

Net voordat we beginnen onmoeten we Peter, ook van het lichtervissenforum. Hij is hier al vanaf 05.00 bezig maar heeft, net als de voorgaande dagen, niet kunnen vangen. Houd de moed er in Peter! Het succes gaat zeker weer komen. Misschien de avonden eens proberen daar?

Gisteren vernam ik al dat mijn lichte vlokhengel met 14/00 hier echt te licht zou zijn; de vissen zouden ge-hákt maken van mijn fijne lijntje. Nou heb ik best al wat karpers gevangen aan lijntjes van 10-14/00 maar dit klopte wel!
De vissen zagen er niet alleen mooie en gezond uit (polaroidbril) maar lagen goed verpakt in brede rietkragen te zonnen. Een pondshengeltje met 22/00 zou hier dan toch méér op z'n plaats zijn.

Na zo'n 10 voerplekjes gemaakt en gemarkeerd te hebben, viste ik die daarna weer zorgvuldig af.
Tijgeren, noemden we dat altijd; zéér langzaam en behoedzaam het water naderen. Geen snelle en onverwachte bewegingen maken en uiterst behoedzaam je voeten neerzetten op de zachte bodem.  Dat laatste was vandaag des te meer nodig omdat we dwars door een enorm schapengebied liepen. Overal  sprongen en huppelden lammetjes in het rond. Sommige brutaaltjes kwamen zelfs even kijken naar "de man met de hengel."

                                             wat doet u daar, mijnheer?

Ik tijger ondertussen weer verder, laverend tussen enorme hoeveelheden schapepoep en over een wat ongelijke kant voel ik mij vandaag een licht gehandicapte tijger; het valt niet mee de karpers niet te verstoren en meermalen zie ik dan ook een stofwolkje ontstaan en een fraaie streep. Betrapt!
Ook merk ik dat karpers zich langzaam laten zakken. Je ziet ze nauwelijks maar zij jou des te meer.
Alle trillingen worden opgevangen en deze karpers zijn gevoeliger dan ik in tijden heb meegemaakt.

Uiteindelijk weet ik zo behoedzaam een plekjes te benaderen waar de kaper aan het azen is. Ik zie de rug, de langzaam walmende staart en voel het hart in mijn keel kloppen; gaat het dan nu gebeuren?
Voorzichtig, een paar meter over de karper heen, werp ik mijn haak, beaasd met zo'n 10 maden. Alleen een héél klein drijfwakertje siert de lijn. Géén dobbers of lood op zulk ondiep water. Simpel en subtiel.

Heel voorzichtig draai ik de lijn in tot het dotje maden vlak in de buurt van de karper is. Even later begint het wakertje te draaien en loopt weg, ik tik...  het water explodeert!  Mijn hengel kromt zich prachtig en veert even later met een snelle beweging terug. Een grote schub zit aan de haak als stille getuige.
Ik  baal eventjes maar niet lang. 't Is mooi genoeg om hier te mogen vissen.


                                
                                        een klein souvenir...

Ap leent mij genereus zijn allereerste en inmiddels zeer fraai gerestaureerde Karperstokje; een Shakespeare wondercast. Ontzettend leuk om hier eens mee te mogen vissen!

De  karpeâh's blijven ons de hele dag plagen. Lekker lui in de zon blijven ze liggen. Eten hó maar! Beide vangen we nog een brasem. De mijne is zó sloom dat íe zelfs blijft liggen voor de foto; vooruit dan maar!

                                               huh?!?!


Al met al een héle gezellige dag waarbij de vangsten helaas uitblijven.

Tegen de avond worden frisser en rond zevenen gaat Ap weer op huis aan. Ook al zet íe mij bij de deur af, toch schalt al bij het binnenrijden van Amsterdam het volgende al lied uit de autoradio:

Ik zou best nog wel een keertje net als vroeger in Moerwijk willen wonen
Na het eten een partijtje voetbal in de tuin, de ouders langs de lijn
In December met de hele buurt op jacht om kerstbomen te rausen
Op oudjaarsavond fikkie stoken, vooral die autobanden rookten fijn

Ik zou best nog wel een keertje met die ouwe naar ADO willen kijken
In het Zuiderpark, de lange zij, een warme worst, supporters om je heen
Lekker kankeren op Theo van der Burgh en die lange van Vianen
Want bij elke lage bal dan dook die eikel er steevast overheen

Oh, oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen
De Schilderswijk, Lange Poten en het Plein
Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen
Meteen gaan huilen, als ik geen Hagenees zou zijn

Ik zou best nog wel een keertje net als vroeger een nachie willen stappen
Op mijn Puch een wijfie halen en daarna dansen in de Marathon
Na afloop op het Rijswijkse Plein een harinkie gaan happen
De dag daarna een kater dus naar Scheveningen, lekker bakken in de zon

Oh, oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen
De Schilderswijk, Lange Poten en het Plein
Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen
Meteen gaan huilen, als ik geen Hagenees zou zijn

Ik zou best nog wel een keertje... ach, wat leg ik toch te dromen
Want Den Haag is door de jaren zo veranderd, voor mij toch veel te vlug. ..
Dat Nieuw Babylon, moest dat er trouwens eigenlijk nou wel zo nodig komen?
Zo komt die ooievaar op de Vijverberg dus never-nooit meer terug

Oh, oh, Den Haag, mooie stad achter de duinen
De Schilderswijk, Lange Poten en het Plein
Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen
Meteen gaan huilen, als ik geen Hagenees zou zijn

                                                                           (Harry Jekkers) 

Ap, bedankt voor weer een tópdag. Heb er van genoten!

Een aap met 7 ......

Vrijdag alweer een mooie fiets en visdag en het vitamine-V tekort van de laatste maanden wordt in ijltempo weer op peil gebracht.

De fietstocht van 3 uur had ik er graag voor over; welke rechtgeaarde visser zou dat niet hebben? Ik ving in anderhalf uur tijd zeven vette ruisers! Prachtige gouden en brede vissen.
Ik had een ochtend om nooit te vergeten: 30, 31, 30, 32, 34, 35(*) en tot slotte een "kleintje" van slechts 25 cm.

(*-groter ving ik ze niet meer de laatste jaren. ik voel me dus als de spreekwoordelijke aap met 7 ...... !)

Na half één was de koek blijkbaar op. Ineens was 't over.

Alsof ik het had voorvoeld; ik haalde iets kouds uit mijn tas wat ik bijna nooit meeneem. Ik heb het op passende wijze gevierd.

                                                                 proost!

De enige domper was dat Ard en René allebei verhinderd waren deze ochtend. Ik had graag mijn vangst én de bijbehorende vreugde met jullie gedeeld!
Volgende keer dan maar. Wie weet wat er nog in het verschiet ligt? 

Twiske type...

      

goud!

 Ard wees mij er eerder deze week al op: "woensdag wordt het mooi weer" (Jammer dat je niet mee kon!)

Met die wetenschap had ik een gaatje in mijn agenda opengehouden. Toen de zon zich écht van z'n beste kant toonde vanmiddag heb ik het gaatje wat groter gemaakt en vertrok voor drieën op de fiets vanaf mijn huis.
Even stond ik nog in dubio: 't Twiske is anderhalf uur fietsen en 't Amsterdamse bos maar 25 minuten.
Qua natuurbeleving vind ik het Twiske toch wel even wat specialer.
Lekker rustig ook. Dan maar op de pedalen...

Geen spijt van gehad.Visvrienden Ard en René nog even een SMS-je gestuurd. "Toch weer naar het Twiske, kan het niet laten!"

René stuurde een berichtje terug: "had er graag bij willen zijn maar lig met griep op bed"

Oggut! Om de pijn te verzachten heb ik de vangsten "live"aan René door gestuurd. Ik hoop dat het entertainment is geweest voor de zieke. Gezien de enthousiaste reacties geloof ik dat dat wel goed zat.

Onderweg kwam ik nog een leuke slogan tegen, gespoten op een electriciteitskastje.  Op een dag als vandaag sluit ik me daar helemaal bij aan:

                                              hahahaha!

 Na wat rondgekeken te hebben streek ik neer op mijn vertrouwde en inmiddels geliefde plekje daar. De "gouden bakken" zwemmen er graag blijkbaar en da's een mooi uitgangspunt. Let's meet!



Weapon of choice is vandaag de lichte FP swingtiphengel. Net een tikje zwaarder en langer dan mijn ultralight. De wind speelde mij echter parten en al gauw monteerde ik een zwaardere tip. Gulzige aanbeten, waarop ik hoopte, bleven echter uit. Kleinere haakjes en half zwevende aasaanbieding; niets hielp.

Daarop maar de swingtip verwijderd en een vlokdobbertje gemonteerd. Wind in de rug, een mooie dundradige haak (maatje 1) gemonteerd met een tiental maden en hoppa! 15-20 meter halen we zo wel.
Ik schiet wat hennep en maden op mijn plekje en wacht weer geduldig.
Dit keer hoef ik minder lang te wachten. tik... tik... en helemaal weg. Even wachten en....de hengel kromt fraai en een flinke ruisvoorn laat zien wat 'ie waard is. En dat is veel! De fairplay buigt prachtig, het zonnetje maakt het allemaal nog wat mooier en even later glijdt een moegevochten 30+ ruisvoorn mijn netje in.

Mission accomplished. De dag kan niet meer stuk. Ik SMS René: "de eerste is binnen en 't is een 30ér!"
René geniet mee en er volgen nog meer SMS'jes heen en weer. Uiteindelijk wordt het drie keer goud. Allemaal boven de 30 centimeter, wat een bof!

                                                         prachtige vissen!

Ondertussen ben ik van al het fietsen en vissen wel hongerig geworden. Er zat al een stokbrood in de tas en een soepje (Tom Ka Kai) wordt opgewarmd; het goede leven zogezegd.  Ver na zevenen keer ik huiswaarts.
Onderweg gooi ik nog een hengeltje uit maar de koek is duidelijk op.

Op de veerboot van het houtrakveer word ik nog even getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Te mooi allemaal om niet te delen. Bij deze dus!

Het stof is er af...

Stof op mijn hengels en molens. De laatste maanden lág dat er. Echt!
Gelukkig gebeurt dat niet zo vaak.

De laatste maanden  nauwelijks tijd gehad om te vissen of.. zelfs maar aan vissen te denken.

Hoe fijn is het dan om er op uit te kunnen gaan op zo'n fantastisch mooie dag als afgelopen zaterdag. Helemaal als je je dagen hebt kunnen voorbereiden en de voorpret dus al geweldig was.

Niets werd aan het toeval overgelaten; het nylon werd vernieuwd, vers brood ingekocht en de tas meermalen gecontroleerd.

Vrijdagavond voelde ik me zeer onrustig. Het vis- of schoolreisjesgevoel stak als vanouds in alle heftigheid weer de kop op; ik kon de slaap niét vatten. Terwijl René om 08.30 of eerder op de stoep zou staan lag ik om 02.00 nog te draaien.

Schubbenkoorts dus!  Een lichte verhoging welke zich meester van mij maakt voorafgaand aan belangrijke of zeer verwachtingsvol naar uitgekeken visdagen. Zoals sommige artiesten iedere avond nerveus blijken te zijn voor een optreden, dan heb ik zoiets voorafgaand aan het betreden van de "arena der schubben".  Het zal altijd wel zo blijven vrees ik. Ik verzoen met maar met dit lot; er bestaat erger.

De visdag zelf dan:  Die begint wat rommelig. We rijden bijna verkeerd op de snelweg. Krijgen gelukkig wat hulp van de wakker gebelde verkeersdienst (dank aan "the fabulous Mrs. C" :) die ons weer op het juiste pad krijgt. Dán kunnen we de juiste parkeerplaats aan het Twiske niet vinden en komen uit bij de parkeerplaats bij Den Ilp. Eigenlijk ook prima maar mijn kennis van het gebied lijkt ook wat verstoft; door een navigatiefoutje laat ik ons een complete strafexercitie lopen, mét bepakking. Het schaamrood staat mij op de kaken als ik er nog aan denk.
Achteraf kunnen we er wel om lachen maar ik moet bekennen lichtelijk sjacherijnig te worden toen ik ons putje niet kon vinden. Wél hebben we hierdoor even kunnen genieten van de mooie omgeving én ... de eerste zonnebadende salamander op het fietspad. Dat hadden we toch ook niet willen missen?

 Als we eindelijk zitten te vissen in het steeds warmer wordende zonnetje wil ik eerst koffie. Een sigaar lust ik ook wel maar die is helaas niet present.

Ik strooi wat korsten maar zie nog weinig activiteit. Ook onze dobbers staan een tijdje onberoerd. Ik ga wat experimenteren en hoop dat de ruisvoorns wat dieper te vinden zijn. Ik vervang de vlok door een tiental maden en stel mijn dobber op zo'n 70 cm. Ik gooi vlak tegen de rieten aan de overkant en dan duurt het niet lang meer. Tik! Tik! en weg... 3, 4 seconden wel. Ik zet de haak en het Fairplay hengeltje laat zien dat 'ie ondanks het stof 't nog niet verleerd is; een prachtige buiging voor de eerste ruisvoorn wordt gemaakt.

Stel je voor: je eerste vis van het jaar en dan meteen zo'n gouden jongen. Een hoofdprijs! Mijn dag kán meteen niet meer stuk! Dat gebeurt ook niet want even later vang ik er nogmaals een en die is nog wat groter.

René oefent ook maar mist een aantal keren bij het aanslaan.  Uiteindelijk lukt het wel en mag zijn nieuwe vintagehengel (een 70-er jaren Mitchell Dubourgel 1-4 gram ofwel "de ultieme spaghettistok") laten zien wat 'ie waard is. Daar genieten we allebei van: 34 cm ruisvoorn aan een prachtig licht stokje.

 

De vissen hielden het hierna voor gezien. Wij en het zonnetje nog niet. Heerlijk zitten kletsen, een soepie gemaakt en tegen drieën werd het kamp weer opgebroken. Binnenkort hopelijk weer meer visavonturen; het was te lang geleden!

René ook zéér bedankt voor je goede gezelschap. Het was als vanouds gezellig!

méér dan 1000 woorden...

Ik denk het wel; dit plaatje zegt méér dan 1000 woorden.

De kop is er dus af en meerdere polderforellen mochten gisteren even tijdelijk boven water kijken.

Een verslag volgt, wellicht vanavond,  maar ik ga eerst nog even van het vrije weekend genieten. Er schijnt
zowaar een zonnetje dus da's niet moeilijk raden wat ik nog even ga doen.

Voorpret!

Langzaam aan, bijna ongemerkt, zijn de dagen gelengd.
Net zo als de herfst mij vaak heeft overvallen lijkt dat nu eens met het voorjaar te gebeuren.

Nota bene nog niet éénmaal gevist dit jaar! Te druk bezig met allerlei zaken, te onrustig en voor je 't weet is 't april en is "het" daar in alle hevigheid; dat gevoel te móeten vissen. Niet uit te leggen maar krachtig en onafwendbaar.

Toen van de week het KNMI een warme zaterdag voorspelde kwamen meteen grote zonnebadende ruisvoorns, zwevend in het wateroppervlak, voor mijn geestesoog. Mijn hartslag versnelde en ik wist dat veel langere "visonthouding" onmogelijk zou zijn.

Kortom...de winterslaap is voorbij. Het stof van de molen geblazen. Voor alle zekerheid nieuw nylon opgespoeld, de inhoud van mijn tas gecheckt. En nógmaals...check, check, double check!! Niets mag vergeten worden. Vanavond test ik nog even wat nieuwe dobbertjes in mijn vijver (zie foto).

Dat wordt moeilijk in slaap komen en dan dromen van ruisvoorns vannacht. 

Winterslaap...

Na weken van sneeuw, nachtvorst en ander ongerief voelde 't gisteren aan of er een kentering was gekomen.
De zon liet zich zien. En hoe! Het leek wel een frisse lentedag. Een eerste aarzelend begin. Voorzichtig beginnen de dagen ook al weer iets te lengen. Of verbeeld ik mij dat slechts?

Hoe dan ook; ik héb er van genoten!

Samen met mijn vriend Frank heb ik in het duingebied van Overveen naar Bloemendaal en Zandvoort gewandeld, buiten een soepje gekookt, bijgepraat, mijn hoofd schoon laten waaien en de zon zien ondergaan.
Wat zou ik mij méér wensen?

Ah ja! Vis misschien?!  Ik was er nog even niet aan toe...

Van vrienden, die met andere doelstellingen aan het water waren, hoorde ik van moeizame vangsten en veel ijs
 in het water. Ik geloof dat ik het nog maar even uitstel...
't Is ook wel eens prettig eigenlijk, zo'n periode niét vissen. Zo'n periode van al dan niet vrijwillige onthouding maakt de eerste vistocht daarna toch altijd weer een bijzondere belevenis.

Voorlopig richt ik mij even op mijn andere project; de vriendjes van het "ladevisje". Dat vordert langzaam maar gestaag. Wellicht binnenkort wat foto's daarvan.

Dan wens ik alle lezers die ik niet persoonlijk gesproken heb alsnog een prachtig 2011. Bij voorkeur met véél schubben!