Nog meer dobberplezier...

de allerkleinste!

Ik blijf naast het vissen ook nog verder knutselen aan de vlokdobbers. 't Is leuk om oplossingen te bedenken voor problemen die bij het bouwen ontstaan. Zoals ik in mijn vorig stukje over de vlokdobbers schreef beviel de fluo-oranje lak niet (te steperig / geen mooie vloeiing). Daarnaast gebruikte ik een grondlak onder de fluo en later onder de rode punt.  Dat gaf een rafelige rand bij het dompelen. Jammer!

Ik moet bekennen dat het er zo met het blote oog redelijk uitziet maar de macro is genadeloos (en ik ook; je bent een beetje perfectionist of niet hè?)

Een andere beginnersfout was dat ik lak in het centraal kanaal van de dobber kreeg bij het dompelen.

Mijn oplossing is voorlopig het kanaaltje te dichten met een beetje sneldrogende houtlijm en het buisje later in te korten en eventueel opnieuw af te lakken. Als iemand mij kan helpen aan een betere oplossing dan ben ik daar erg blij mee.

Deze week maak ik een nieuwe serie mini-vlokdobbertjes zoals te zien op de eerste foto hier; slechts 25 mm 

lang en hopelijk toch goed  te gebruiken onder de kanten waar ik 't op harder ga proberen. Een minidobbertje met weinig weerstand. Ik heb begrepen dat harder erg voorzichtig is. Deze mini-vlokdobbertjes krijgen een felgeel en zwart (?) puntje voor goede zichtbaarheid in de schemer.

Regelmatig zal ik hieronder nieuwe foto's en tekst plaatsen. Wordt vervolgd dus! 

de mini's voor de 3 keer gelakt...

Gisteravond heb ik even een dobbertje uitgelood. Het staat mooi op één loodje van 1,2 gram. Precies goed.

één laagje hoogglans wit gedompeld...

Ik kreeg een tip van Hans om de buisjes dicht je maken met een saté- of coctailprikker. Ik heb het buisje

(centrale kanaal van de dobbers) met een scherp breekmes afgesneden en tijdelijk gevuld met een halve coctailprikker zodat er geen verf meer in het kanaaltje komt. Morgen mag de gele kleur er op. Ik ben benieuw of ik nu wél een strakke rand krijg.

Nu maar weer eens vissen! 

opnieuw knutjesellende en... hoog bezoek!

Na gisterochtend een tamelijk moeizame start te hebben doorgemaakt trok de dag zo tegen het einde van de middag een iets minder grimmig gezicht. Het werd nóg iets milder toen de zon er ook bijkwam. Tijd om naar buiten te gaan en de daag'lijkse beslommeringen ver achter mij te laten.
Waar kan zoiets beter dan vanachter een hengeltje wat steekt in een slootje met spelende en happende ruisertjes, klein maar o zo mooi al in kleur. In heb een eindje boven Amsterdam gevist in een slootje waar ik ze al eerder wist te verleiden om mijn nieuwe vlokdobbertjes eens te beproeven.

Toch heeft deze sloot potentieel. Karper heb ik er al gespot en gevangen maar de "groene karper" ofwel de zeelt vermoed ik er alleen. Oog in oog hebben we nog niet met elkaar gestaan. Ik ga er echter alles aan doen om daar verandering in aan te brengen.

Allereerst breng ik mijn eerste wapen in stelling: "de zeelthark" een eigen bouwsel om de stek van waterplanten te ontdoen en de bodem eens duchtig door te woelen. In het verleden heeft mij dit en vele anderen (de techniek is al heel oud) menig bezoekje van zeelt en karper opgeleverd.
Terwijl ik nog maar net bezig was kreeg ik toch een wat jeukerig gevoel op mijn hoofd; het zal toch niet wéér... ja hoor! Weer die knutjes!

Nog vers in gedachten wat er de vorige keer (een week of vier geleden) gebeurde; ruim 250 maal gebeten, een vuurrood voorhoofd en dito slapen en ruwer dan de gemiddelde schuurspons, néém ik een spurt naar de auto, grijp de vers aangeschafte Deet en begin mij meteen zorgvuldig in te smeren. Het lijkt te helpen; tegen zoveel chemicaliën - vast héél ongezond - blijken de knutjes niet opgewassen!
Krengen! Een hele nacht heb ik er niet van kunnen slapen. Ik was er zelfs koortsig van. Dat gaat me niet weer gebeuren!

Chemisch geharnast door de Deet ga ik verder met mijn werk; ik voer hennep en mais en neem positie in op mijn stek. Vaak heb ik het meegemaakt dat de vis na het harken meteen actief werd maar hier blijft het stil.
Ook de wind doet mee aan de stilte en helaas maakt dat het mogelijk voor de vliegende brigades om zich met nieuw elan op ons te storten. In tegenstelling tot de vorige keer heeft Maya er nu ook last van.
Er is weinig nodig om tot een consensus te geraken. DEFCON1 voor Knutjes wordt uitgeroepen en het kamp wordt in allerijl ontruimd. In de auto gaan ramen nog even open onder het rijden om nog wat beestjes kwijt te raken maar die F#@C8()!! beestjes zitten werkenlijk o-ve-ral!

Thuisgekomen spoel ik mijn haren uit om nog meer vliegende ellende kwijt te raken en besluit dan maar even op het IJ te gaan dropshotten. Alhoewel de vangsten beperkt bleven tot kleine baarsjes die meer aan de worm dan wel aan de haak bleven hangen en zich allen op het laatste moment spontaan onhaakten werd het toch een prachtige avond; lichtelijk zwoele temperatuur en een steeds mooier wordende lucht waaronder talloze grote en kleine boten zich een weg over het IJ zochten.

Ik krijg bezoek van een prachtig stel zwanen. Eerst twee, dan vier en uiteindelijk groeit de club aan tot twaalf  hagelwitte ambassadeurs van de elegantie zelf die de dag komen uitzwaaien. Hier leg ik mijn hengel voor neer, ga zitten en blijf genieten tot de zon geheel verdwenen is.

dobberplezier...

Gisteren er nog even op uit geweest. De laatste dag die het KNMI ons voorlopig gaf met nog enigszins redelijk weer. Een paar ruisvoorntjes gevangen. De kleine jongens maar... vis is vis, nietwaar? En die kleine ruisertjes zijn ook al prachtig om te zien.

 Het was werkelijk heerlijk om buiten te zijn. En kijk nu eens... regen, regen en nog meer regen!

Gelukkig heb ik mijn nieuwe vlokdobbertjes (in aanbouw) gisteren voorzien van een eerste coating. Piepschuim opgelost in thinner. Dat geeft een mooi hard en waterbestendig laagje. Geen werkje voor binnenshuis gezien de ongezonde dampen. Nu nog schilderen... het is er goed weer voor!
Ik zal af en toe hieronder een paar fotootjes plaatsen van de resultaten van mijn huisvlijt.

Vanavond is er gelakt (Epifanes, blanke bootlak) maar niet na ze eerst gesigneerd te hebben:

Vrijdag 8 juni: Alles gepolijst met waterproof schuurpapier (korrel 1000) en opnieuw gelakt...

Daarna heb ik de buisjes van stevig kunststof ingelijmd. Dat gaat prima met "Zap-A-Gap" een watervaste (!) secondenlijm.  Vervolgens de  bovenzijde van de dobbers licht opgeschuurd en met een goede grondlak wit gemaakt...

Daarna kan de fluo-oranje laag worden aangebracht. Altijd wit eronder want dat ziet er véél beter en helderder uit. De fluo-verf die ik gebruikte (Jenzi) vind ik erg dik en vloeit niet mooi. Ik ben er zélf niet tevreden over en 't is wat mij betreft z'n € 5,95 niét waard! De fa. Jenzi geeft geen informatie op hun website over de basis van de verf, droogtijden, evt. verdunning etc...

Ik heb er vijf gelakt maar ben even gestopt vanwege het resultaat. Morgen ga ik even wat laten zien aan de winkelier die mij de verf verkocht. Ben benieuwd naar de reactie.

Inmiddels heb ik wat opgezocht en een alternatief zouden de Motip spuitbussen kunnen zijn (Halfords).

Natuurlijk heb ik de gelakte dobbertjes wel even aan een kleine test onderworpen. Het eerder vastgestelde loodgewicht van 1,8 gram blijkt na de laklagen nog steeds accuraat.

het begin is er!

Inmiddels ben ik met de verf teruggeweest. Het enige commentaar wat ik kreeg (en dat was wel terecht) dat het wit onder de fluolaag nog wel wat dekkender mocht. Dat heb ik gedaan maar ook daarna was ik nog niet tevreden met het resultaat.

Ik ben aan het experimenteren met hoogwaardige hoogglansverf. Voorlopig is dit de tussenstand. Macro's zijn overigens genadeloos; ze tonen elk foutje aan ;(  

Glow in the dark...

Voor diegenen die wel eens tot in de kleine uurtjes doorvissen is de volgende tip misschien wel leuk:

Ik kwam dit handige minibatterijtje tegen. Bovenop  is een héél klein lichtje gemonteerd.  Ik wil het gebruiken in combinatie met een klein volgwakertje die het zaakje nét drijvend houdt.  Wellicht maak ik er een klein pennetje voor om te kunnen vissen tegen de rieten.

Móói om te zien hoe dat langzaam onder water verdwijnt; dat vind ik echt een kick! Het lampje geeft helder licht. Als je klaar bent met vissen zet je het batterijtje gewoon weer uit.

Misschien is er iemand hier die al ervaring heeft opgedaan met dit batterijtje?  Ik ben benieuwd naar het aantal branduren en houd jullie op de hoogte van mijn bevindingen.

Ik ben ook wel benieuwd naar jullie ervaring met het gebruik van lichtjes; schrikt het de vis af? Of maakt het juist nieuwsgierig en lokt het de vis dichterbij?  Beide stellingen heb ik meerdere malen gelezen. Of zeer opdiep water heb ik ook mijn twijfels maar het is gewoon een prachtig visueel spektakel. Voor de afwisseling dus.

Een andere keer is het gewoon weer freelining in het donker. De lijn tussen startoog en centrepin gewoon tussen de vingers en ...ook  óóó zo spannend!


(lampje gevonden bij Henk Peeters te Amsterdam - € 3,95)

Tussen het wier...

Gisterochtend vroeg leek het een schitterende dag te worden. Na het ontbijt vertrokken richting Oostzaan en rondom  het Twiske wat slootjes bekeken. Ik had wat maden, gekiemde hennep en een driekwartspond hengeltje bij me. Vers 18/00 nylon op de spoel, water, broodjes en natuurlijk géén zonnebrand (daar zou ik nog spijt van krijgen).

Ik loop naar een slootje waar ik gisteren de karpers al flink zag draaien maar niet te pakken kon krijgen. Het ging flink te keer en af en toe vlogen de spetters zelfs door de lucht. 't Leek wel paaigedrag maar gezien de watertemperatuur kan dat niet. Toch mijn hand maar eens even in de plantenbedden gestoken. Iets warmer dan de rest van de sloot maar nog steeds veel te koud... Wat zou dat toch zijn met die karpers?!?

Waren ze gisteren nauwelijks te interesseren voor mijn maden, vandaag was er duidelijk iets méér animo. Een metertje of 10 een dwarssloot in landt mijn vlokdobbertje om daar een groepje karpers onder het oppervlakte met grote boeggolven uiteen te jagen.
Als de rust weer wat is weergekeerd zie ik weer draaien onder de oppervlakte en af een toe een vin of zelfs een rug. Het is zonnig vandaag en ik kan nu veel beter zien hoe dicht het slootje begroeid is. Net als ik bedenk dat mijn hengel en lijn voor deze sloot wellicht wat te licht zijn (ik had eigenlijk de ruisvoorn in gedachten) wordt mijn dobbertje weggetrokken meteen gevolgd door een golf en een volledig werkende hengel... tot in het kurk.  De karper verwijdert zich nog zo'n 10 meter van mij om daarna terug te komen.  Hij wil het graag onder mijn neus uitvechten. Helaas besef ik te laat dat daar nou juist één van de grootste wierbedden ligt. De karper duikt naar beneden, IN de groene soep en blijft daar. Met dit lichte stokje kan ik weinig kracht uitoefenen. . Aangezien de vis vlak onder mijn voeten ligt probeer ik 't met het schepnet. Als ik denk dat ik 'm heb komt het net omhoog met een gewicht aan waterplanten dat richting de 20 pond gaat. Helaas breekt het dunne lijntje en deze karper is er vandoor.

Ik pak mijn karperhengel. Oók al een erg lichte stok voor deze sloot. 1 pond glas en 22/00 op de centrepin. Het moet maar, 't is het zwaarste wat ik (bij me) heb. Weer is de vis moeilijk te verleiden. Ik vervang de dobber voor een klein drijvertje. Verder slechts een maatje 8 en een klein trosje maden op zo'n 15 cm. afstand. Wel twee uren gaan voorbij voor ik eindelijk een volgende wegloper zie...
Ik sla in de lucht en weer golft een boeggolf door de sloot... jammer, maar dat is het spel.

Ik verkas naar een ander open stuk waar in een uurtje eerder al wat hennep had gezaaid. Dit keer ben ik voorzichtiger; als het drijvertje onder water verdwijnt heb ik de lijn tussen startoog en centrepin en voél de lijn. Eindelijk na uren is er succes. De vis, niet al te groot maar o zo mooi klopt de sloot tot schuim. Mijn leergeld van vanmorgen heb ik al betaald. Ik dril strakker dan ik ooit gedaan heb, houd de vis hoog en uit de planten. Zodra het net er onder kan doe ik dat dan ook meteen. De prijs is binnen, een paar fotootjes en ik mag naar huis met een rode kop van de zon. Wat een héérlijke dag!

handig...

Af en toe komt toch eens die vis langs die je wilt meten. Vaak zijn het van die metalen rolmaten die ik bij visvrienden aantref.
Nadeel: ze zijn vrij zwaar (en je zeult vaak al zoveel mee) of... ze roesten je vistas uit!

Ik vond dít exemplaar:  meet tot 150 cm (meer dan genoeg), kost een drol (< € 2,-), blijft staan op de lengte die je uittrekt, roest nauwelijks want grotendeels kunstof en.... slechts 18 gram!  Handig voor in je vistas lijkt mij.

Ook verkrijgbaar in het populaire "karpeâhgroen", schijnt het. Maar zo'n fel kleurtje vind je toch makkelijker terug in het gras. Geel doet het nog beter!

Te verkrijgen in de betere stoffen- en fourniturenwinkels. (of plunder de naaidoos van vrouw of vriendin ;)

O ja... voor Fer:  meten is weten, hè?!  ;)

Vet en goud

De laatste weken er een aantal keren op uit geweest. Vrijwel altijd naar het favoriete voorjaarsjachtgebied, 't Twiske. Niet alleen vanwege de prachtige omgeving en de rust maar ook de Ruischers die er nog zoo groot worden als in dagen die ik vergaan waande. Alhoewel april 2011 mijn topmaand was - en vermoedelijk nog wel lang zal blijven - komen er ook dit voorjaar toch mooie vissen boven water. Een voorbeeld daarvan is deze schoonheid die ik   gisteren even mocht vasthouden; bíjna 35 cm. goud. Niet de grootste maar wel zeker de dikste die hier heb gevangen. Werkelijk tónnetjerond! Ik meet zelden en weeg eigenlijk nooit maar had nu wel even de behoefte...
Toch maar eens zo'n miniwegertje in de tas stoppen?

Verder kwam er nog wat kleinere ruisers, blankvoorn en brasem kijken. Zeelten vang ik er eigenlijk nooit, alhoewel ik er van overtuigd ben dat ze er zitten. Ik had in elk geval een heerlijke middag, lekker in 't zonnetje.


Binnenkort onderweg  naar ander water met recordvoornpotentieel. Ik houd jullie op de hoogte.